22/01/09

Ninguén está só

Comentario de Antía Iglesias

Un conxunto de fermosas historias, así é como o resumiría. Encantoume "Electrocardiograma plano", para min a mellor das historias de todo o libro, cun final impactante.
A calquera persoa lle vai encantar este libro porque ten de todo.

21/01/09

Ninguén está só

Comentario de Thalía Troitiño


Gustáronme todos os relatos pero o que máis me engaiolou foi o de Agustín Fernández Paz. O feito de que conte a historia dun profesor, e a situación que se vivía antes, durante e despois da guerra é algo que me apaixoa. Isto é porque considero que estes sucesos, a guerra civil española, é algo que tod@s debemos coñecer, pois iso non debe repetirse nunca. Non podemos permitir que nos goberne alguén que só pretende o ben propio e só respecta a aquele que teñen as súas mesmas ideas.
A palabra xustiza existe para algo, non está simplemente para oíla, lela ou escribila, senón para que esta se practique.
Outro dos relatos que me gustou moito foi o de Antonio Reigosa, pola orixinalidade con que está escrito. Amósanos como a vida dalgunhas persoas é tan fácil e doutras non o é. O branco cruza o mar por mor de sona ou cartos, por un récord, o negro faino por supervivencia xa que o seu país non lle ofrece recursos para sobrevivir.
Recomendo este libro pois ten historias moi bonitas e que merecen ser lidas, pois como ben di o poema de José Agustín Goytisolo

Ninguén está só. Agora
neste mesmo instante
tamén a ti e a min
nos teñen atados das mans.

Porque mentres nós nos lembremos do que pasa no mundo e do que moita xente está a vivir, non será un simple recordo senón persoas que loitan polas súas vidas.

20/01/09

O carteiro de Bagdad


Comentario de Carla Gómez Ferradás


Creo que este libro intenta amosarnos que por moitos problemas que teñamos, a familia e os amigos entás contigo en todo momento.
Á parte da guerra que está a vivir, a familia do protagonista ten que saír adiante. Día a día angústianse máis pola sorte que correrán pero deben enfrontarse ao seu día a día.
Por outra parte está a amizade, por moito que fosen de diferentes relixións a amizade continúa.
Logo tamén están os problemas que sofre o protagonista que está perdendo a súa infancia, a ledicia de xogar ou de ir ao colexio a aprender cousas novas por culpa dunha guerra que está destrozando o país.
A guerra é o peor que existe no mundo.

19/01/09

O carteiro de Bagdad


Comentario de Thalía Troitiño


O libro gustoume pois a historia pareceume apaixoante e moi sentida, xa que a situación que alí se está a vivir é tremenda. Vivir no medio da guerra é algo totalmente abrumador. Todas as persoas ven limitadas as súas liberdades e dereitos. Por exemplo, o gran protagonista desta historia é un neno que por culpa do que está a pasar está perdendo a súa infancia. El xa non pode ir á escola nin tampouco saír a ningún sitio, pois en menos de nada pode ser sorprendido por unha bomba. Nin sequera pode estar co seu mellor amigo, debido ás diferentes relixións.
Sorprendeume que non tentaran saír da cidade e marchar a un lugar seguro, pois aínda que non teño moitos cartos, si tiñan quen os podía axudar.
Valorei moito que o protagonista cumprira a promesa que lle fixera a seu pai cando este estaba mal. Sen dúbida ningunha, a parte que máis me gustou foi cando os dous amigos se volveron atopar, pois sen importarlles que os pillaran corren o risco de axudarse mutuamente.
E foi delicioso que a nai se atrevese a descubrir a cara.
Recomendo este libro pois é unha historia que fala da guerra pero tamén exalta os valores do amor, da amizade...

18/11/08

Con Gonzalo, de merenda

Curiosamente, a nosa primeira reunión do club de lectura foi hoxe sen libro pero con autor. Si, así como o oídes: merendamos con Gonzalo Moure, quen o ano pasado prometera volver para probar eses ricos produtos da nosa terra que unha parte do meu alumnado se empeñou en pregoar.
Un inicio de luxo que esperamos servise para cargar pilas e seguir a ler máis e máis.

Aviso: A foto non é moi boa pero é a única que me mandaron!


21/06/08

Fin de etapa

Remata o curso e remata o noso club de lectura. Un club de lectura moi particular, posto que pretendiamos nos achegar a un mundo totalmente descoñecido para case tod@s nós: o Sáhara. Agora sabemos moitos máis da forza dun pobo que loita pola esperanza de volver ás súas casas, ás súas terras, que vive na miseria máis absoluta pero con honor. Para min, a profe, foi unha experiencia marabillosa: nunca antes estivera nun club de lectura e foron moitas as cousas que aprendín. Sei que houbo moitos fallos que tentaremos solucionar no futuro se temos oportunidade. E tamén aprendín que o noso alumnado amósase receptivo ante as inxustizas humanas e que debemos ensinarlles a loitar para que estas deixen de sucederse.
Recollo aquí o comentario que deixou unha das compoñentes do club por parecerme máis ca significativo e porque llo quero agradecer: preguntarédesvos se todos e todas están de acordo coas súas palabras; agardaremos polos vosos comentarios para ter a resposta.


É unha pena non ter máis tempo para facer máis xuntanzas e ler e comentar xuntos máis libros como os que limos ata agora. Desde logo todos os que formamos parte de este clube de lectura aprendemos moitísimas cousas novas, podemos estar ben orgullosos de que nos dirixiras tan ben, eu ata me sorprendo coa cantidade de cousas que antes non sabiamos... e que grazas a esta iniciativa fomos aprendendo (e isto non é peloteo..)

Moitas grazas por poñer tanto empeño nisto e por achegarnos tantas cousiñas novas, e por suposto, por traer a Gonzalo, a Fran, a Paula... a todos os que compartiron connosco ese cachiño de sabedoría e experiencia.

P.S. Espero que isto continuúe o próximo ano, eu desde logo apúntome!

14/06/08

Con Paula Carballeira

Para rematar as lecturas deste club de lectura escollemos Smara, e tivemos a grandísima sorte de contarmos con Paula Carballeira para falarmos do seu libro o venres 13 de xuño.
Foi moi gracioso chegar á clase con ela e de súpeto oír berraren a todos. "Carmiña". Quedei sen palabras. Por suposto, non a presentei, porque sentín que sabían todos eles máis dela ca min. Isto de non seguir a televisión é o que ten: non estamos nada postos. E a partir de aí todo foi moi doado. E é que Paula Carballeira é todo achegamento e sinxeleza.
Contounos a súa experiencia no Sáhara, a vida alí, como ela ve a situación, consellos se somos quen de achegarnos alá, e como e por que xurdiu a idea deste libro.
Cando rematou, pedimos que nos botase unha contada. E, como non, o tema do conto estaba relacionado co Sáhara. É incrible como nos emocionou! Como xesticula, como cambia os tons... despois de asistirmos ao obradoiro de contacontos con Celsiño escoitar a Paula foi un gran fin de festa!
Grazas Paula por vires ata aquí e contaxiarnos a túa ledicia.

10/06/08

Smara (3)


Comentario de Marcos González

Smara
Paula Carballeira
Kalandraka



Gustoume a parte da loita entre os dous magos. Os contos que sabe a Avoa Ugago son moi interesantes, especialmente os que teñen algunha ensinanza.
É un libro moi bonito, moi fácil de ler. E gusta mesmo pola súa sinxeleza.

09/06/08

Smara (2)


Comentario de Carla Gómez Ferradás

Smara
Paula Carballeira
Kalandraka



É un libro estupendo, como os que liamos de pequenos, con esas historias e esas lendas que te atrapan, e non podes parar de soñar con elas e desexas vivilas.
Encantoume

08/06/08

Smara (1)


Comentario de Cristina Ares

Smara
Paula Carballeira
Kalandraka



Gustoume moito. Mergulleima apenas se decatarme no deserto vivindo cada palabra que os meus ollos lían. Volvín disfrutar do libro como cando era pequena.

07/06/08

Smara

Smara, de Paula Carballeira, é o título do último libro que este club de lectura vai ler. Contamos coa visita da súa autora para este venres, e con ela diremos adeus a un ano de aprendizaxe sobre o Sahara, os seus costumes, a súa xente. Atrás quedan longas sesións de xuntanza e outras máis curtas, pero creo que todas moi proveitosas.

03/06/08

Compromiso

Ya hace un década algunos escritores lanzamos un manifiesto contra la invisibilidad de la LIJ. Y conseguimos un apoyo impensable para aquellos tiempos en los que Internet aún balbuceaba: más de quinientas firmas en el estado español y Latinoamérica, y todas de un gran valor. La intención era conseguir orientación para los que luchamos por escribir mejor, y también un cierto reconocimiento social para una literatura que se supone que tiene que ser seminal, creadora de generaciones de lectores. No podíamos sospechar entonces que el manifiesto no encontraría eco donde pensábamos, sino en sectores conservadores que al parecer tratan de emular la paranoica censura norteamericana, que apoyada en jueces de algunos estados logra la prohibición de novelas de Mark Twain, los hermanos Grimm o Maurice Sendak, por razones tan absurdas como pacatas o simplemente reaccionarias.

Aquí se ha abierto la veda contra la literatura comprometida, y si bien nuestro estado de derecho hace imposible las prohibiciones, cada vez son más insistentes las voces que desde alguna cadena de radio y periódicos de la misma ideología tratan de estigmatizar el compromiso, tildándolo de comercial. Todavía resuena la voz de un locutor nocturno que se escandalizaba de que se le dieran premios a “libros que hablan de moros, gitanos y subnormales”, cuando una voz escrita va más lejos para decir que se trata de una campaña de editoriales y escritores buscando la comercialidad. Es curioso, porque coincide prácticamente en el tiempo con un amplio estudio sobre la Literatura Juvenil de un periódico presuntamente progresista, en el que sólo se habla de libros-saga con magos, ejércitos oscuros, criptas embrujadas y brujas encriptadas. Ni una referencia siquiera a ese supuesto “compromiso comercial”. Y es lógico, al fin y al cabo, porque los grandes negocios se hacen hoy desde las editoriales a base de libros que nada tienen que ver con “moros, gitanos y subnormales”, sino más bien con la fantasía más asexuada y menos ideológica, menos capaz de generar verdaderos lectores. Un editor, entrevistado en el citado amplio estudio, se preguntaba, precisamente, si la culpa de que los jóvenes no sigan leyendo después de que en la infancia 8 de cada 10 se confesaran lectores, no la tendrían las lecturas light que no les preparan para discursos más complejos. Era la única voz discordante en medio de un jardín de complacencias.

En el número 79-80 de 2006-2007, la revista Peonza dedicaba sus páginas a analizar el compromiso en la LIJ. Quien quiera profundizar puede pedir el número a la propia revista Peonza en el 942375717, o leerlo en esta dirección: http://www.cervantesvirtual.com/servlet/SirveObras/01350553157795500200680/index.htm. En esta web se puede leer el artículo con el que contribuí a ese monográfico, “Una norma nueva y terrible”. En otro de los artículos, Ricardo Gómez afirmaba que no hay más compromiso que con la literatura, que ese es el verdadero compromiso del escritor. Y tiene razón: lo demás es secundario: fantasía, aventura, acción, misterio, miedo, humor, ciencia-ficción, realismo… Y en ese amplio espectro, ¿quién puede decidir por el escritor, quién puede impedirle que aborde tal o cuál tema? En Estados Unidos es fácil: un juez puede dictar una sentencia que impida que los niños lean un libro determinado. En China también. En todas las dictaduras, tengan el color que tengan. ¿Y aquí? Nadie. Esa es nuestra conquista más preciada, una conquista que exigió décadas de lucha oscura, muertes y torturas, y por fin algo mucho más grande todavía: perdón. Que no significa olvido, ni mucho menos ausencia de memoria. Recordar para no volver a perder la libertad.

La misma voz tronante de la radio trató de impedir un día que se publicara una novela histórica en una colección juvenil ¡porque el papel de España en la conquista de América quedaba malparado! “De Isabel y Fernando, el espíritu impera”, decía una vieja canción de la dictadura, y su eco aún no se ha extinguido. La otra voz, la impresa, carga ahora contra algunas editoriales por publicar libros con eso, con “moros, gitanos y subnormales”: es decir, con otras culturas, con ecos críticos de guerras injustas, con la inmigración y la soledad del inmigrante, con la diferencia y la integración, con el corazón del otro. Y lo compara, en un rizo rizado y mareado… ¡con la Formación del Espíritu Nacional de la dictadura! Curioso: el mismo argumento que se usa contra… la Educación para la Ciudadanía.

Y cuando no pueden, cuando se enfrentan a la literatura, la simple, pura y dura literatura, la del verdadero compromiso, entonces recurren a llamarla pretenciosidad, y cuando se enfrentan a la sensibilidad la llaman sensiblería, y cuando se quedan sin argumentos ante la poesía recurren a la “falsa intención poética”. Y cuando nada queda ya en su argumentario, entonces beben en la vieja táctica del crítico impotente: la ridiculización de las frases sacadas de contexto. Dice una buena amiga que la literatura, sea cual sea el tema y/o el género que aborde, es por encima de todo un arte que no necesita etiquetas, un espacio de libertad que no permite miradas represoras, un lugar común para debatir, una ventana por la que asomarnos al mundo, para encontrarnos dentro y fuera de nosotros mismos. Algunos quieren transformar los libros en objetos de consumo, pero los libros no son objetos inertes de usar y tirar, son fuentes de vida. Y acaba diciendo mi amiga, y yo con ella, que la vida no es un juego.

No: no pronuncian ni escriben sus críticas contra la sensiblería, ni contra la comercialidad, ni contra la falsa intención poética. No; se trata, consciente o inconscientemente, de allanar el camino, de hacer negocio. La literatura infantil y juvenil crece y crece, el número de lectores es más y más importante, y ha llegado al parecer la hora de hacer más fácil el camino a un tipo de literatura. Se deduce a cuál, porque en esas críticas tronantes no hay ni siquiera dudas sobre esa literatura light a la que se refería el editor, a esa que… no hace lectores para mañana. Y que es la que de verdad es comercial, quién se puede engañar.

Personalmente no tengo nada en contra de la literatura fantástica, y es bueno que los niños lean libros enormes. Pero tengo la sospecha de que se trata de preservar el negocio, cada vez más redondo, de aumentar y aumentar cifras de ventas, pero sin crear una generación de seres pensantes que puedan poner en apuros al sistema. No es necesaria siquiera una conspiración, basta con esperar a que voces como las citadas, ellos sabrán por qué intereses o envidias, descalifiquen despiadadamente a quienes sí, quieren que al leer los niños se acostumbren a pensar, a saber que la vida no es ese desaforado maniqueísmo que propone la literatura de buenos y malos, magos blancos y magos negros. A iniciar un verdadero camino lector, a saber que es en las gamas del gris donde se desenvuelve la vida real. Es injusto, por tanto, tratar de intimidar tanto a los escritores como a las editoriales que amparan en sus catálogos libros que hablan de esa vida real, la que late en las calles de un mundo necesitado de reflexión, de alteridad, de cambios profundos.

No, no era esta la crítica que reclamábamos en aquel manifiesto. Y se echan de menos muchas voces autorizadas ante esta resurrección de Torquemada, una resurrección que da miedo: la de los “chupadores de ojos”, los comprometidos contra el compromiso.

Esperamos esas voces y, mientras tanto, opinamos. Libremente. Sin miedo.


DE GONZALO MOURE TRENOR

15/05/08

Dime si yo te querré

Este é o título do libro que nos levou a xuntar o noso club de lectura a principios do mes de maio. Un libro diferente, porque por primeira vez non era o Sáhara o protagonista, senón que era o trasfondo da historia. Unha historia de amor no tempo. Pero tamén este libro axudounos a saber algo máis, pois a protagonista debe volver a aqueles primeiros tempos de intento de independencia do Sáhara dos españois para saber algo máis da súa propia historia persoal.
Debemos dicir que esta reunión non foi tan numerosa, aínda que os membros do club aseguran que a súa lectura resultou amena.

09/05/08

Fotografía solidaria

I CONCURSO BIR LEHLU DE FOTOGRAFÍA SOLIDARIA CO POBO SAHARAUI


Unha convocatoria solidaria que foi todo un éxito, con 115 inscricións e case 350 fotografías.
Podedes ver aquí as fotos



Vía As Mariñas

06/05/08

Todos co Sáhara

A situación empeora: o proceso de paz está bloqueado e iso afecta especialmente aos máis débiles. Mulleres, nenos e anciáns. Hai 200.000 persoas que foron españolas abandonadas no deserto desde hai 33 anos.

Frente Polisario del Sahara

É urxente que a cidadanía axude a devolver a liberdade ao pobo saharaui. Por iso, pídese ao goberno de España que recoñeza o status diplomático da Fronte Polisaria.

E para isto ponse en marcha a recollida de sinaturas: para conseguir que isto sexa posíbel entre todos.