O último libro deste curso foi Funambulistas de Mercedes Leobalde, a quen lle damos as grazas por vir ata aquí, sobre todo logo da penosa e traballosa viaxe que realizou xa que quedou sen coche a metade de camiño. Canto o sentimos! Pero ben pagou a pena falar con ela de todos e cada un dos seus relatos, de como comezou a escribilos, que lle empurrou a facelos... Foi unha noite ben agradable na súa compaña!
Amosando publicacións coa etiqueta Relatos b>. Amosar todas as publicacións
Amosando publicacións coa etiqueta Relatos b>. Amosar todas as publicacións
18/06/15
Funambulistas
20/12/13
Club de Lectura do primeiro ciclo da ESO (II)
Onte tivo lugar a segunda reunión do noso club d@s máis peques do instituto.
Esta segunda das sesións do club dedicouse aos relatos de terror de
Edgar Allan Poe. Centrámonos, sobre todo, no comentario dun conto
clásico do autor, "O pozo e o péndulo". Esta narración
permitiunos falar de cuestións como a tortura física e psicolóxica
levada a cabo pola Inquisición. O alumnado estivo especialmente
atento aos efectos de despersonalización e degradación que calquera
forma de tortura física ou psicolóxica, levada a cabo por persoas
ou institucións, provoca no suxeito.
Entre os contos do autor escollemos "O pozo e o péndulo"
porque, pese á súa sordidez, tamén representa a capacidade de
loita e subversión das vítimas -neste caso, o prisioneiro privado
de liberdade na cela-. Esa resistencia conduce á liberación e fala
da saúde e non da morbidez que asolaga outros contos do autor, non
por iso menos interesantes.
Prevemos unha terceira sesión -a próxima- dedicada ao medo,
xa que o noso alumnado non se espanta con facilidade e demanda máis
historias de terror: seguiremos con Poe, coa lectura e comentario d'
"O gato negro" e tamén con tres historias do espléndido
libro de relatos de Chris Priestley, Cuentos de terror de los
objetos malditos.
E como ler é viaxar, propoñemos máis viaxes lectoras, a
través da ironía, a emoción, o poder suxestivo ou as grandes
leccións vitais dun clásico como Roald Dahl, ou por medio dos
contos de Gianni Rodari. O club irase perfilando segundo os intereses
e apetencias dos seus integrantes. Que as nosas viaxes lectoras nos
sexan felices! Tentaremos compartilas con todos vós.
Feliz Nadal!
08/11/13
Club de Lectura do primeiro ciclo da ESO (I)
Inauguramos este curso un Club de Lectura para o primeiro ciclo da ESO. A profe que o leva é Celia Lamela. A temática: o relato curto.
Nesta primeira xuntanza de onte comentamos dous contos incluídos no libro Ai, Filomena,
Filomena e outros contos, de
Miquel Obiols, ilustrados por Miguel Calatayud e editados por
Kalandraka. As historias escollidas foron "A Terra está na Lúa"
e "A mesa encantada". Calquera das dúas caracterízase
polo seu fondo lirismo, no ámbito dunha narrativa poética e un
tanto "naïf". Ese lirismo vese acrecentado polas
espléndidas ilustracións de Miguel Calatayud, nas sempre
preciosistas edicións de Kalandraka.
"A Terra está na Lúa" permitiunos a rapaces e
profesoras situarnos na tesitura dun planeta que se subleva e ten
todo o dereito do mundo na súa subversión. A Terra "enrabéchase"
con causa, xa que homes e mulleres non deixamos de agredila. O conto
deu pé a unha reflexión sobre as múltiples formas de agresión
humana: as guerras, a devastación dos recursos planetarios como se
fosen inesgotables ou ilimitados, o consumo sen xeito e que non
responde a necesidades reais das persoas... Puidemos atender tamén á
especial disposición tipográfica do texto, profundamente poética e
vangardista, na que as formas tratan de reproducir os efectos
evocados polo significado.
"A mesa encantada" é un conto presentado desde unha
perspectiva narrativa insólita, a dun obxecto que fala sobre a súa
xenealoxía e a súa historia autobiográfica. Como en toda biografía
que se precie, o "laboratorio amoroso" é fundamental e
esta mesa de carballo non deixa de falar sobre as sensacións que lle
imprime no corpo o seu primeiro amor ou sobre os soños de liberación
asociados ao encontro amoroso. A saudade tamén ten cabida neste
conto, que rezuma tenrura. Na literatura todo é posible e ata os
obxectos falan, aman e soñan...
22/04/09
Ruído

Comentario de Antía Iglesias Otero
Ruído
Miguel Anxo Murado
Galaxia
É a mostra dos relatos do día a día dunha guerra.
Os que máis me gustaron foron "Ruído" e "Insomnio". O primeiro é un relato contado por xornalistas no que se fala da morte de xente inocente, que non ten nada que ver cos enfrontamentos. O segundo transmite a dor que tamén senten os que están loitando fronte á morte de xente inofensiva.
21/01/09
Ninguén está só
Comentario de Thalía Troitiño
Gustá
ronme todos os relatos pero o que máis me engaiolou foi o de Agustín Fernández Paz. O feito de que conte a historia dun profesor, e a situación que se vivía antes, durante e despois da guerra é algo que me apaixoa. Isto é porque considero que estes sucesos, a guerra civil española, é algo que tod@s debemos coñecer, pois iso non debe repetirse nunca. Non podemos permitir que nos goberne alguén que só pretende o ben propio e só respecta a aquele que teñen as súas mesmas ideas.
A palabra xustiza existe para algo, non está simplemente para oíla, lela ou escribila, senón para que esta se practique.
Outro dos relatos que me gustou moito foi o de Antonio Reigosa, pola orixinalidade con que está escrito. Amósanos como a vida dalgunhas persoas é tan fácil e doutras non o é. O branco cruza o mar por mor de sona ou cartos, por un récord, o negro faino por supervivencia xa que o seu país non lle ofrece recursos para sobrevivir.
Recomendo este libro pois ten historias moi bonitas e que merecen ser lidas, pois como ben di o poema de José Agustín Goytisolo
Ninguén está só. Agora
neste mesmo instante
tamén a ti e a min
nos teñen atados das mans.
Porque mentres nós nos lembremos do que pasa no mundo e do que moita xente está a vivir, non será un simple recordo senón persoas que loitan polas súas vidas.
ronme todos os relatos pero o que máis me engaiolou foi o de Agustín Fernández Paz. O feito de que conte a historia dun profesor, e a situación que se vivía antes, durante e despois da guerra é algo que me apaixoa. Isto é porque considero que estes sucesos, a guerra civil española, é algo que tod@s debemos coñecer, pois iso non debe repetirse nunca. Non podemos permitir que nos goberne alguén que só pretende o ben propio e só respecta a aquele que teñen as súas mesmas ideas.A palabra xustiza existe para algo, non está simplemente para oíla, lela ou escribila, senón para que esta se practique.
Outro dos relatos que me gustou moito foi o de Antonio Reigosa, pola orixinalidade con que está escrito. Amósanos como a vida dalgunhas persoas é tan fácil e doutras non o é. O branco cruza o mar por mor de sona ou cartos, por un récord, o negro faino por supervivencia xa que o seu país non lle ofrece recursos para sobrevivir.
Recomendo este libro pois ten historias moi bonitas e que merecen ser lidas, pois como ben di o poema de José Agustín Goytisolo
Ninguén está só. Agora
neste mesmo instante
tamén a ti e a min
nos teñen atados das mans.
Porque mentres nós nos lembremos do que pasa no mundo e do que moita xente está a vivir, non será un simple recordo senón persoas que loitan polas súas vidas.
12/04/08
O home que abriu camiño ao mar
Hola permítanme que me presente.Me llamo Esperanza, aunque podéis llamarme Espe. Me llamo Esperanza y vivo en el desierto.
Muchas personas creen que el desierto está realmente desierto, pero eso no es del todo así.
En este lugar viven camellos y camelleros, cabras y cabreros, y escorpiones, moscas y aventureros llegados de todas partes del mundo. Dicen que el Sáhara es enorme aunque yo solo he visto un trocito. A mí, en realidad, me gustaría viajar por todo el mundo.
Sáhara significa desierto, así que cuando la gente dice el desierto del Sáhara, es como si dijeran el desierto del desierto. De aquí en adelante diré simplemente que vivo en el Sáhara.
Sáhara significa desierto, así que cuando la gente dice el desierto del Sáhara, es como si dijeran el desierto del desierto. De aquí en adelante diré simplemente que vivo en el Sáhara.
Me llamo Esperanza y soy una cabra que vive en el Sáhara.
Aquí también viven personas. Personas que no estaban aquí hace cuarenta años.
Algunas nacieron aquí, y sus padres también, aunque este no sea un buen sitio para nacer y vivir. No es fácil siquiera para las cabras. Algún listillo dirá: “oye que las cabras no pueden hablar”. Bueno, yo respeto todas las opiniones. El caso es que yo soy una cabra y sé hablar. Y un día hasta aprendí a leer. Y no sólo eso. También se contar historias, y la que voy a contar sucedió allí en el Sáhara:
Algunas nacieron aquí, y sus padres también, aunque este no sea un buen sitio para nacer y vivir. No es fácil siquiera para las cabras. Algún listillo dirá: “oye que las cabras no pueden hablar”. Bueno, yo respeto todas las opiniones. El caso es que yo soy una cabra y sé hablar. Y un día hasta aprendí a leer. Y no sólo eso. También se contar historias, y la que voy a contar sucedió allí en el Sáhara:
Luali Mahmud tenía trece años cuando le conocí. Había nacido en el desierto, como yo, y cuando le mirabas de cerca sus ojos hablaban, te contaban que él también soñaba con lugares lejanos. Un proverbio saharaui dice que “el pensamiento es como salto de liebre”. Luali tenía los ojos llenos de liebres saltarinas.
Luali encontró un día las botas de su abuelo al pie de la duna por la que los dos solían pasear. Le extrañó mucho pues el abuelo jamás habría olvidado aquellas botas, regalo de un extranjero que se había convertido en su hermano. Pensó que si esas botas estaban ahí, él andaría cerca. Quizá habría sufrido un accidente. El chico subió a una colina y oteó por los alrededores, pero no le vio. Gritó su nombre pero nadie respondió. Por respeto, decidió no tocar las botas por si su dueño volvía de algún corto viaje. El abuelo vivía solo en una casa de adobe, próxima a la de su familia. Luali no dijo nada a sus padres sobre su ausencia, y nadie se preocupó porque no hubiese llegado a casa porque a veces dormía en la jaima de algún amigo.
Luali encontró un día las botas de su abuelo al pie de la duna por la que los dos solían pasear. Le extrañó mucho pues el abuelo jamás habría olvidado aquellas botas, regalo de un extranjero que se había convertido en su hermano. Pensó que si esas botas estaban ahí, él andaría cerca. Quizá habría sufrido un accidente. El chico subió a una colina y oteó por los alrededores, pero no le vio. Gritó su nombre pero nadie respondió. Por respeto, decidió no tocar las botas por si su dueño volvía de algún corto viaje. El abuelo vivía solo en una casa de adobe, próxima a la de su familia. Luali no dijo nada a sus padres sobre su ausencia, y nadie se preocupó porque no hubiese llegado a casa porque a veces dormía en la jaima de algún amigo.
*Foto H.Zin. Campamentos de refugiados saharauis. Dajla.
A la mañana siguiente, el anciano no había regresado. A la vuelta del colegio Luali encontró a su madre preocupada. Después de comer, volvió a la duna donde allí seguían las botas, intactas. Le buscó por los alrededores pero no encontró rastro de él. Al regresar al campamento, Luali vio a Chejdan con quien solia jugar a las damas.
- ¿Ha visto usted a mi abuelo?
- Tu abuelo ha ido donde quería ir – dijo el anciano.
- Pero ¿adónde?. Chejdan respondió con una frase enigmática
- “La cuerda te orienta hacia donde esta atada”.
Volvió a casa y contó a su madre donde y como había encontrado las botas. Para sorpresa de Luali, la mujer solo musitó con tristeza:
- Hijo, a este paso, acabaremos por quedarnos solos.
Luali no volvió a saber nada de su abuelo.
Ya os he dicho que soy una cabra y que naci en el desierto. Mis hermanas y yo caminamos todo el dia por los campamentos escuchando noticias y chismes, y nos enteramos de cosas que no suele conocer mucha gente.
El abuelo de Luali se llamaba Ali Salem y había nacido junto al mar, en una aldea de pescadores. Tenia mujer y tres hijos cuando la guerra le llevó, primero a las trincheras y luego al campamento de refugiados.
Ali Salem vio como con el tiempo se levantaban jaimas y se alzaban casas de adobe. Pasó un año, y luego otro, y luego otro… sus hijos crecieron y tuvieron hijos…
El anciano pregonaba que un día dejarían ese lugar inhóspito y que volverían a sus casas, junto al mar. Se lo decía a sus amigos, pero también a los extranjeros que de vez en cuando iban a visitarles.
- Este es el ultimo año que pasaremos aquí - les decía – el próximo volveremos a nuestra tierra…
- Hijo, a este paso, acabaremos por quedarnos solos.
Luali no volvió a saber nada de su abuelo.
Ya os he dicho que soy una cabra y que naci en el desierto. Mis hermanas y yo caminamos todo el dia por los campamentos escuchando noticias y chismes, y nos enteramos de cosas que no suele conocer mucha gente.
El abuelo de Luali se llamaba Ali Salem y había nacido junto al mar, en una aldea de pescadores. Tenia mujer y tres hijos cuando la guerra le llevó, primero a las trincheras y luego al campamento de refugiados.
Ali Salem vio como con el tiempo se levantaban jaimas y se alzaban casas de adobe. Pasó un año, y luego otro, y luego otro… sus hijos crecieron y tuvieron hijos…
El anciano pregonaba que un día dejarían ese lugar inhóspito y que volverían a sus casas, junto al mar. Se lo decía a sus amigos, pero también a los extranjeros que de vez en cuando iban a visitarles.
- Este es el ultimo año que pasaremos aquí - les decía – el próximo volveremos a nuestra tierra…
Luali era el mayor de los nietos de Ali Salem. Desde pequeño, solia llevarle a las afueras donde comienzan las dunas, y señalaba con el dedo:
- Cruzando ese desierto llegaremos al mar. Y allí encontraremos nuestra tierra.
- Cruzando ese desierto llegaremos al mar. Y allí encontraremos nuestra tierra.
Pero Luali miraba a lo lejos y no veía mas que arena.
Nadie se preocupa de las cabras. La gente habla a nuestro lado sin percartarse siquiera de nuestra presencia. Luego nosotras comentamos lo que oímos…
- Nos han olvidado – oíamos murmurar a Ali Salem las ultimas semanas – el mundo nos ha olvidado.
Nadie se preocupa de las cabras. La gente habla a nuestro lado sin percartarse siquiera de nuestra presencia. Luego nosotras comentamos lo que oímos…
- Nos han olvidado – oíamos murmurar a Ali Salem las ultimas semanas – el mundo nos ha olvidado.
Por lo visto, el mundo no era el único que olvidaba:
- Ya no recuerdo el olor de la sal en el aire – se quejaba Ali Salem a otro anciano.
- Ni yo el sabor del agua fresca recién sacada de un pozo – respondía el segundo.
- Yo olvidé los colores de los prados a los que mi padre solía llevarme a pasear – se lamentaba un tercero.
Una mañana observé a Ali Salem entregar una carta a un amigo.
- Quiero que le des esto a mi nieto cuando cumpla 14 años – y le tendió un sobre.
Al dia siguiente, observé al anciano pasear por las dunas. Vi como se quito las botas y echó a andar. Le vi alejarse y traté de que volviera, lo juro. Le vi perderse en el horizonte, hacia el mar soñado.
- Ya no recuerdo el olor de la sal en el aire – se quejaba Ali Salem a otro anciano.
- Ni yo el sabor del agua fresca recién sacada de un pozo – respondía el segundo.
- Yo olvidé los colores de los prados a los que mi padre solía llevarme a pasear – se lamentaba un tercero.
Una mañana observé a Ali Salem entregar una carta a un amigo.
- Quiero que le des esto a mi nieto cuando cumpla 14 años – y le tendió un sobre.
Al dia siguiente, observé al anciano pasear por las dunas. Vi como se quito las botas y echó a andar. Le vi alejarse y traté de que volviera, lo juro. Le vi perderse en el horizonte, hacia el mar soñado.
Muchos de ustedes diran que somos unas cochinas, pero algunas cabras saharauis comemos papel. Una vez que te acostumbras al sabor de la tinta, la celulosa prensada está incluso rica. Llega un momento en que de tanto comer papel, aprendes a leer. No me pregunten como, pero aprendes. Cuando alguna de nosotras come alguna noticia que habla del Sáhara, va rápido a contárselo a las demás. Pero esto sucede muy pocas veces. El mundo tiene otras muchas cosas en que pensar. No quiere saber nada de esta gente.
Tenía razón el abuelo de Luali, ¡les han olvidado!
Por las mañanas, Luali siguió yendo a la escuela, pero le costaba trabajo atender a sus deberes. Miraba a la ventana, no dejaba de pensar en su abuelo y se repetía una y otra vez un proverbio de sus antepasados: “la muerte es obligatoria, la esclavitud no”.
Por las mañanas, Luali siguió yendo a la escuela, pero le costaba trabajo atender a sus deberes. Miraba a la ventana, no dejaba de pensar en su abuelo y se repetía una y otra vez un proverbio de sus antepasados: “la muerte es obligatoria, la esclavitud no”.
Cuano Luali cumplió por fin catorce años, el amigo de su abuelo le entregó la carta. Luali la leyó en silencio y al acabar, se la guardó en el bolsillo de atrás de su pantalón y yo sentí ganas de comerme la carta, el bolsillo y el pantalón entero.
El chico preparó una mochila y cuando aparecieron las primeras estrellas, emprendió el camino hacia las dunas. Luali no se ha ido solo. Algunas cabras le acompañamos en el viaje. Si tiene sed, le guiaremos hacia un pozo o le daremos de beber nuestra leche. Si tiene hambre, le ofreceremos nuestra carne.
El chico preparó una mochila y cuando aparecieron las primeras estrellas, emprendió el camino hacia las dunas. Luali no se ha ido solo. Algunas cabras le acompañamos en el viaje. Si tiene sed, le guiaremos hacia un pozo o le daremos de beber nuestra leche. Si tiene hambre, le ofreceremos nuestra carne.
A la mañana siguiente, como podéis imaginar, las zapatillas de Luali aparecieron en la arena, en el mismo sitio en el que meses antes habían aparecido las botas de Ali Salem. También él había decidido emprender un largo viaje, cruzando el desierto, en busca del mar.
No es seguro que llegue. Es probable que no. Tal vez, un día, sus huesos y los nuestros aparezcan en la arena. Pero no importará porque a Luali le seguirán otros, y luego muchos más, hasta formar un sendero de huesos que nos guie hasta nuestras tierras, al borde del mar.
Quizá ese día, nosotras, las cabras libres, y ellos, los hombres y mujeres con esperanza, seamos noticia en algún periódico.
No es seguro que llegue. Es probable que no. Tal vez, un día, sus huesos y los nuestros aparezcan en la arena. Pero no importará porque a Luali le seguirán otros, y luego muchos más, hasta formar un sendero de huesos que nos guie hasta nuestras tierras, al borde del mar.
Quizá ese día, nosotras, las cabras libres, y ellos, los hombres y mujeres con esperanza, seamos noticia en algún periódico.
.....
De Lápices para la PAZ
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)




