Con Carlos Negro

No club de lectura de adultos de Silleda non paramos de ler poesía! Agora, podemos dicir que nos encanta e que non nos mete medo ningún seguir léndoa. Vale, certo é, o próximo libro non vai ser de poesía... pero non nos importaría!!!

Desta volta gozamos como nunca co libro de Carlos Negro. Ben, gozamos co seu libro e coa súa presenza.

Lemos o seu último libro de poesía, Penúltimas tendencias, un libro necesario coa coincidencia de gustar a todo o lectorado que compón o noso club.

Case todos e todas salientaron a parte de "Puntos de fuga" e a empatía coa que se fala, poesía social, profunda, amena. Que non se queda no subxectivo senón que se fai universal, empática. É un poemario reactivo e transgresor, cada poema innova, algo que vén suxerido polo título.

Celia conta como foi apuntando versos e seccións porque lle gustaban moitísimo, xa que ademais hai poemas metapoéticos

Carlos contounos que hai poemas que se complementan. .O libro naceu como unha reflexión persoal (diante do espello, afeitándose, pregúntase quen é coma home), é unha poesía de intervención, mete o dedo en cousas candentes. Detrás dos poemas hai experiencias persoais, xa que a poesía debémola relacionar coa vida. 

O profesorado debe preguntar "que sentes?" "a ti que che provoca?", debe buscar textos próximos ás experiencias da xente coa que se traballa; trátase de desacralizar a poesía, quitarlle a solemnidade.

Que é a poesía? A poesía dá respostas verdadeiras a preguntas moi difíciles. Explica todas as definicións que non veñen no dicionario.

Carlos tamén asegura que está canso de que os homes teñan que ser heroes. Machos soltos salvando a humanidade, coma os heroes d Marvel. Na construción da épica esquecerónse das mulleres, de aí o tópico.

Tenta utilizar o humor, aínda que non sempre se pode, como cando fala da violencia de xénero.

Ás veces o machismo é tan obvio que nin se ve. Si que Carlos corre un risco sendo obvio, pero é necesario facer reivindicacións.

Hoxe en día o mercado apropiouse da linguaxe, igual que a publicidade; algunhas estratexias poéticas son apropiarse das técnicas publicitarias, visuais, de slogan. Ou sexa, combater coas súas armas. Os tempos piden un xiro para que a xente reaccione.

O libro é un libro de espellos, copias doutras estruturas de poemas, xa que os textos que nos seducen podemos levalos ao noso terreo.

Con Raúl Vacas

Desta volta xuntámonos o día 30 de abril tres clubs de lectura arredor de Señal, de Raúl Vacas: o club de lectura de poesía do IES Laxeiro, o club de lectura de igualdade do mesmo centro e o club de adultos. Toda unha experiencia estética arredor dun libro de poemas e arredor dunha persoa única. Tan intensa foi que nos esquecemos de realizar fotografías.

Señal está publicado pola editorial Mundanalrüido e conta cunhas magníficas ilustracións de Sara Morante, diálogo perfecto co texto. Dividida en tres partes, cada unha dela aborda os tres grandes temas da Literatura, o amor, a morte e a vida.
Sobre o amor e o sexo, lemos imaxes cargadas de sensacións, de cor, unha introdución fresca ao impulso sexual e audacia no ronsel da paixón. O contraste entre o que foi intenso e xa non o é, o baleiro, a morte do amor que foi... O mundo unifícase en torno a un ser simbólico. Apreciamos tamén a entrega total do ser amado máis alá da vida, "amor máis alá da morte" como en Quevedo. O amor na vellice é permanecer xuntos na hecatombe final, entrañable final feliz dos contos que celebran o encontro amoroso.
Na segunda parte, a voz poética pregúntase como explicar o inexplicable, ás veces ocorre o máis terrible, existe unha procura infructuosa que condena os amantes á morte, aínda que o amor case a vence; pero hai que aprender a afastarse cando hai un erro, cando queda o baleiro despois do amor, non hai lugar para enterrar as bágoas.
Na terceira e última parte, a morte. A soidade, a terra baleira, a incertidume, a obstinación por regresar. Lemos tamén o retorno á absoluta laxitude do gozo uterino, previo á vida humana; mesmo unha exposición de hipóteses e desexos. No baleiro amoroso medran a morte e a devastación, unha loita de contrarios no propio ou alleo sexo.

Raúl Vacas falounos de que é necesaria a visión literaria para falar de morte e de sexo, temas que na vida cotiá ocúltanse nas conversas. Tamén comentou como influíran os seus autores preferidos na escrita deste libro: Alejandra Pizarnik, Dámaso Alonso, Rafael Pérez Estrada, Rafael Alberti, Leopoldo Panero... O libro está feito á súa medida, por ser o seu proxecto máis persoal. Afástase da rima e de estruturas métricas, xa que non hai límites á hora de escribir.
Falou tamén da poesía en xeral. De que non hai que traducir de xeito literal cada verso, xa que o poema o que quere é transmitir sentimentos. Non cómpre entendelo todo, só debemos dialogar coa poesía: "ha hecho mucho daño la solemnidad en poesía"; poesía como invitación a vivir, con intensidades diferentes, a recuperar, a xogar.
E por suposto, comentou tamén a falta de palabras para falar de amor, de sexo, da pouca naturalidade coa que se tratan temas como o da morte.
LER TEN QUE VER CON ELIXIR.

Clausura XII bienal Laxeiro

No noso afán de vivir novas experiencias e de trasladar á sociedade a cantidade de actividades que un club de lectura pode realizar, colaboramos co encargado do museo "RAmón Mª Aller" na Clausura da XII Bienal "Pintor Laxeiro" con lectura de poemas insertados na conferencia do filósofo Santiago Losada Carregal.

O acto foi mesmo portada do Faro de Vigo e nova no seu interior, tal como consta aquí.

 

Nai non hai máis ca unha

Hoxe, María Lado conquistounos. Definitivamente, a poesía vai entrando por unha porta cada vez máis grande nun club de lectura pouco acostumado a ler este xénero. A verdade, despois de ler a María Lado, despois de coñecela, despois de escoitala e despois de rir con ela, é imposible non amar a poesía. Pero é que María Lado é moita María Lado. Dun prato fai un obxecto kitsch. Imposible non adorar ese sentido do humor e ese sorriso. Para mostra:

María explicounos moitas cousas, o seu xogo coas negriñas, as manías que foi collendo dende moza, como o de non usar as negriñas, a necesidade de numerar os poemas deste libro...

Falounos de que ela pretendía que o neno estivese presente na poesía, que tivese voz propia nos poemas, da envexa que lle dá que o neno reciba todas as explicacións. Gústalle poñer a xente a falar nos seus poemas. Existe acaso demasiado diálogo nos seus poemas???

O primeiro texto do libro ofrece un contraste co resto dos poemas, xa que foi escrito por necesidade, porén, os outros foron feitos con oficio de facer ese libro que ela desexaba. E o que procuraba era a violencia, o ambiente sombrizo: é un poemario íntimo que fala dunha realidade existente; non é un libro ñoño, naif, sobre a maternidade, senón que existe a violencia detrás. Por exemplo, no poema número 13 tenta recrear o sucidio de Sylvia Plath, recreando a escuridade. Noutros poemas o que habita detrás e a violencia que supón o proceso hospitalario: a xente fai o seu traballo, as súas horas, pero non acompañan o enfermo: a tiranía está nos horarios. A violencia cotiá está no realismo dos poemas, así como que tamén pretendeu unir todas as nais do mundo.

Makinaria e Penúltimas tendencias

A primeira reunión do club de lectura de 1º de Bacharelato de Poesía foi de luxo: arredor de Carlos Negro. Falounos destas dúas obras tan diferentes e con tanto en común, coa adolescencia como mar de fondo e coas voces que neles habitan. Falounos Carlos de como poñerse na pel de cada un deles, do traballo que lle custa a topar a palabra exacta, do tempo invertido na creación poética. Tamén falou da realidade que nos tocou vivir e dos estereotipos de xénero.

Desta volta, foi Carlos quen falou. As mozas e o mozo estiveron máis ben calados. Quizais porque é a primeira vez que nos xuntamos. Quizais sexa timidez. Veremos como vai!

O que si soubemos é que a case todas elas lles gustou máis o libro de Makinaria, algo que nos estrañou.

Moda Galega Reloaded

Que ben acertar así coas lecturas. Este libro de poesía supón o punto final para as nosas reunións do club, para sempre, porque eu  marcho do centro. E, a verdade, non podía maxinar mellor despedida que arredor dun libro que provocou un gran debate. Chamoume a atención que todos e todas quixeron comparalo co último libro de Carlos Negro, Penúltimas tendencias, algo que eu non fixera previamente. Gustoulles o estilo directísimo da autora para criticar eses aspectos da sociedade que caen unha e outra vez no machismo e os estereotipos aos que se deben someter as mulleres.

Poetízate

A reunión deste mes (onte) na Biblioteca Castelao de Silleda foi unha homenaxe ao Día que nos reunía: o Día da Poesía. Así que convidamos aos integrantes a ler Poetízate e tivemos o inmenso orgullo de contar con Fran Alonso para falar de poesía e introducirnos neste camiño que non sempre é doado de lector@s de poesía. Coido que despois desta sesión será máis doado!

Fran lembrounos que o mundo recibíanos con poesía: arrolos, nanas... E que nos xogos sempre está presente. Isto forma parte de que asumimos a poesía como o noso patrimonio cultural, asumímolo e incorporámolo á nosa tradición.
A percecpción da poesía como algo obxecto de estudo é o que nos obriga a afastarnos dela, involuntariamente. A lectura de poesía debe ser deshinibida, guste ou non, eomocione ou non.
Vivimos nun mundo fragmentario e a arte non pode ser allea. A concepción da poesía á como a arte.
O importante é a comunicación e o que o poema nos di. Non temos que andar a procura de significados. Gozar con ela, coas súas palabras, coa súa sonoridade. Se queremos sentila, é a nosa opción.

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2013/03/22/silleda-saca-poesia-calle-departe-escritor-fran-alonso/778461.html

Poetízate

Afastámonos nesta ocasión do que era o noso tema central, a Igualdade, para ler poesía. Tamén a reunión deste mes foi completamente diferente: os membros do club asistiron ao recitado poético que Fran Alonso nos ofreceu no instituto arredor do libro que previamente leramos: Poetízate. Así que tivemos a oportunidade de escoitar poesía, dramatizada, con música, cantada, vista. Unha xornada completamente diferente pero máis emocionantes, sen dúbida.

BAHIA AWA

De Gonzalo Moure aprendemos e copiamos. Aquí deixo un post del íntegro, como tantas outras veces:

Recomiendo la visión de este reportaje de TVE sobre uno de los poetas de la Generación de la Amnistad Saharaui, Bahia Awa. A través de su vida, se puede deducir la vida de todo un pueblo en el exilio y la diáspora, sin perder jamás la raíz común. Bahia está ahora en Madrid, y junto a Conchi lleva a cientos de direcciones el Poemario por un Sáhara Libre, y ayuda a la gestión del blogspot Generación de la Amistad. Ha publicado ya un libro de poemas, y prepara otro de relatos. Pero representa a los demás saharauis a través de las noticias y la poesía: a los que sufren pacíficamente la opresión en los territorios ocupados, y a los que penan su exilio con paciencia en la hammada argelina.

Preme aquí

Poemas

Un poema dun dos poetas da Xeración da Amizade, que escriben en castelán, a súa segunda/primeira lingua: Limam Boicha. O primeiro por Aminetu, a “Gandhi do Sáhara”, a muller que viaxou ata El Aaiun para ser detida e compartir o destino de torturas e cárcere coos xoves presos no Cárcere Negro.

Aminetu

En Ti araron un surco

y desgajaron tus ramas,
tus tallos,
tus pétalos.
Te negaron
sorbos de agua,
rayos de luz,y hasta un trozo de Melhfa.
Pero en Ti existe
una exuberante vegetación de memoria,
una brisa del océano,
y esa próxima
y anhelada lluvia nuestra.

GALB

Me pregunta un viajero

qué significa un galb.
Digo yo, por ejemplo,

que Miyek es un lunar

en el vientre de esta tierra.
que Ziza, por ejemplo,

es pecho en lengua bereber,

y que el ala de una duna

puede tocar el mar del cielo.
Digo yo, por ejemplo,

que en los altos picos

de prismáticos amaneceres

- frotando su piel-

hay mucha vida dormida.
Que en la piedra pasajera

hay platillos estacionados,

islas que emergen

desde el océano de la nada.
Un galb puede ser, por ejemplo,

el nombre de una muchacha esculpida

entre las pestañas de una cueva.
Como Tiris es el ombligo del Sahara,

galb es un corazón,

corazón de piedra.

Limam Boicha

Poetas saharauis

No VI festival de poesía do Moncayo os poetas exilados saharauis rendiron homenaxe a Machado. A súa poesía vai directa ao corazón e ás conciencias, fala de álamos, de amores, de páramos ermos e fríos e de primaveras serodias pero á vez inmensamente doces.
Os poetas saharauis, como Antonio, deixaron de chorar e son peregrinos nunha terra estraña, non hai camiños para eles, fixeron camiño ao andar, golpe a golpe, verso a verso, soñan en ríos e fontanas que flúen da alma e traballan coa pluma deixando estelas de palabras que nos fan soñar nun futuro pleno de esperanza.