Un animal chamado néboa

Comezou o mes de outubro. Pois ben, canda el comezamos asemade o club de lectura. O día 1, para sermos exactos.

Xa sabedes que me gusta experimentar. Desta volta propúxenlles ao alumnado do club de lectura pola Igualdade do Laxeiro que lesen tamén Un animal chamado néboa e que se xuntasen ao club de lectura de Adult@s de Silleda. Aceptaron.

Dábame un pouco de medo pola idade das pequenas. Pero ao mesmo tempo aproveitaba a que viñeran algunhas mamás e visen "in situ" como se desenvolve unha sesión dun club de lectura. E "picalas" para que lesen elas tamén.

Un resultado fantástico: demos no cravo.

Porque, está claro, o libro paga a pena. E de que maneira! Todos e todas concordaron en que era unha auténtica pasada e que a pesar da súa dureza cumpría lelo e aprender. Ledicia Costas acompañounos coma sempre, con esa dozura que a caracteriza e a firmeza das súas palabras.

E houbo un broche de ouro. Un auténtico luxo que quero compartir con todos e todas vós: coñecín a Issiris en 3º de ESO, cando levaba en Galicia menos dun ano; estaba exenta da Lingua Galega, pero pedíame libros para estudar e lía todo canto lle daba; tiña máis interese ca ninguén. Logo, apuntouse ao club de lectura que daquela formei no instituto de Silleda. E vina medrar. E madurar.

Agora está en 2º de Bacharelato. Ademais de ser unha moza que ten moi claro o que quere ser e o que quere facer, canta e toca a guitarra. E cando un libro lle chega ao corazón, é capaz de compoñer. Desta volta, o libro de Ledicia consegui tocarlle esa febra que consegue mover o corazón e as cordas de Issiris. Así que, agora, Un animal chamado néboa ten banda sonora. E aínda que a gravación foi caseira e non estabamos preparados para esta sorpresa, sei que vos vai encantar. Como a Ledicia. Que marchou leda de Silleda.

Juul

Outro álbum impactante: Juul. Sobre o bulliyng





Daniel Álvarez:

Non me gusta o libro porque uns nenos se meten con Juul pola súa aparencia ata o punto que a Juul se lle ocorre facer parvadas como, por exemplo, meter a lingua no enchufe para que non se rían del por tatexar. E penso que isto é algo esaxerado, que na realidade estas cousas non suceden.

Estefanía López Antelo:

Este libro paréceme realista polo feito de que os nenos poden ser moi malos pero non creo que cheguen a estes extremos, como o de arrincar cabezas. Creo que o que este libro nos quere dar a ver é o maltrato na escola ou bulliyng, e que se non se toma ningunha medida pode ir a máis.

Katia Gaiteiro Pichel:

Este libro paréceme bastante esaxerado polas cousas que di pero á vez moi real porque hoxe en día moitos nenos e non tan nenos seguen acosando a outros, por algún defecto físico, por seren moi listos ou simplemente porque lle dá a gana, non se dan conta do dano que poden ocasionar na vítima, ás veces tanto como para chegar a suicidarse. E se se dan conta, semella que non lles preocupa.

Andrea Garrido:

Non me gustou este álbum, paréceme unha historia moi esaxerada. Peron, en certo modo, estas situacións son verdadeiras, non tan esaxeradas, pero os nenos que sofren acoso tenden a facer moitas parvadas. Este libro ensina que todos somos iguais, carne e óso. Dá igual a cor, o primeiro é a educación, e que non hai que marxinar a ninguén.

El monstruo

Comezamos a traballar con álbums ilustrados cun grupo de catro alumnas e un alumno de 3º de Diversificación. Os primeiros álbums escollidos son álbums de calidade comprometidos, por traballar temas que nos levan máis alá. De feito, esta lectura levounos a ver "El bola".

Daniel Álvarez:

O libro non me gusta porque os nenos soñan cun monstro e lles berra e os maltrata, e supostamente é seu pai. E non me gusta porque isto ocorre na realidade máis do que pensamos e deberiamos facer algo para que o maltrato non exista.

Estefanía López Antelo:

Este libro paréceme pouco realista, xa que ver un monstro... pero á vez moi interesante porque os nenos refírenes ao pai cunha metáfora, é dicir, cando se refiren ao monstro en realidade refírense ao pai. O maltrato é máis común do que parece.

Katia Gaiteiro Pichel:

Creo que conta unha historia moi real porque en moitas familias os nenos ou as mulleres son maltratados polo seu pai ou polo seu home e non o denuncian porque teñen medo, e cando os nenos o intentan dicir, a algúns non lles fan caso porque pensan que todo é produto da súa imaxinación. Hoxe en día non se debe ter medo a denuncialo porque hai moita xente que pode axudar e non agardar a que ocorra unha desgraza.

Andrea Garrido:

O libro non me gusta porque trata unha historia moi triste aínda que aporta unha verdade, que hai moitos nenos maltratados polos pais ou outros familiares.