18/04/15

Imos ao teatro (I)

O noso club de lectura pola Igualdade, disposto sempre a facer novas actividades, asistiu onte a unha representación de teatro en Lalín, que resultou ben, ben divertida. Para moitas das rapazas era a primeira vez que asistían a unha representación teatral "de maiores",  e foi toda unha experiencia que agardamos poder repetir.
A obra foi :
Malasombra Producións: 'D.E.P. Unha comedia de morte' 


16/04/15

Ladydi



Se hai un libro que marque un antes ou un despois nas nosas lecturas deste club é este. Absolutamente todos os membros deste club coinciden nun punto: foi o mellor libro deste curso. Gustou tanto que ata as súas nais desexan ler o libro, polo que estes aínda non virán aos andeis da biblioteca.

Cristina Costela afirma:
Este libro é un libro que me sorprendeu bastante, móstranos a situción de moitas familias na cidade de México e en todo ese país a través de Ladydi, unha nena de once anos que se fai pasar por neno para evitar que os narcos a secuestren. Xunto as súa amigas, terá que esconderse nos buratos cavados na terra para que os narcos non as atopen, xa que o único que buscan é convertilas en escravas sexuais. A dureza que nos transmite Ladydi, nun lugar marcado pola marihuana, narcotraficantes e amapolas é terrible.
Guerrero é un lugar no que só hai mulleres, porque os homes cruzan a fronteira de México con Estados Unidos na procura dun futuro mellor, pero a maioría deles non regresa, deixando as súas mulleres e fillas expostas á violencia dos narcos. Guerrero é un lugar no que as condicións de vida son terribles e ata a natureza  se converteu nunha enemiga. Unha vila na que ninguén lle reza a Deus, porque nin se fían del… Aínda así, nesas condicións Ladydi crece rodeada das súas amigas e ao carón dunha nai capaz de roubar, maldicir e rir, con tal de sacar a súa filla adiante.
O que máis me impactou é como tratan as rapazas, só por seren guapas, xa as secuestran para abusar delas, roubándolles a súa infancia, con 11 anos, e é que van quedar marcadas para sempre, e eu penso que nenas con once anos aínda teñen que desfrutar da infancia e pasalo ben, porque nunca máis lles vai volver.
Tamén me impactou a forza de vontade que ten a nai e Ladydi, que fai o que sexa por sacala adiante, aínda que ás veces é Ladydi quen fai de nai da súa propia nai, que para ter once anos é unha nena moi madura, debido ás circunstancias que lle tocaron vivir.
Unha realidade durísima, plasmada neste libro que paga a pena ler.

15/04/15

Nai non hai máis ca unha


Hoxe, María Lado conquistounos. Definitivamente, a poesía vai entrando por unha porta cada vez máis grande nun club de lectura pouco acostumado a ler este xénero. A verdade, despois de ler a María Lado, despois de coñecela, despois de escoitala e despois de rir con ela, é imposible non amar a poesía. Pero é que María Lado é moita María Lado. Dun prato fai un obxecto kitsch. Imposible non adorar ese sentido do humor e ese sorriso. Para mostra:





María explicounos moitas cousas, o seu xogo coas negriñas, as manías que foi collendo dende moza, como o de non usar as negriñas, a necesidade de numerar os poemas deste libro...
Falounos de que ela pretendía que o neno estivese presente na poesía, que tivese voz propia nos poemas, da envexa que lle dá que o neno reciba todas as explicacións. Gústalle poñer a xente a falar nos seus poemas. Existe acaso demasiado diálogo nos seus poemas???
O primeiro texto do libro ofrece un contraste co resto dos poemas, xa que foi escrito por necesidade, porén, os outros foron feitos con oficio de facer ese libro que ela desexaba. E o que procuraba era a violencia, o ambiente sombrizo: é un poemario íntimo que fala dunha realidade existente; non é un libro ñoño, naif, sobre a maternidade, senón que existe a violencia detrás. Por exemplo, no poema número 13 tenta recrear o sucidio de Sylvia Plath, recreando a escuridade. Noutros poemas o que habita detrás e a violencia que supón o proceso hospitalario: a xente fai o seu traballo, as súas horas, pero non acompañan o enfermo: a tiranía está nos horarios. A violencia cotiá está no realismo dos poemas, así como que tamén pretendeu unir todas as nais do mundo.











oso, mamá, si?


Aproveitando a visita de María Lado ao club de lectura de adult@s, o noso club de lectura de poesía non quixo ser menos e tamén leu a esta autora que nos conquista alá por onde vai. Así, e con ela, a poesía vai gustando máis a este club de lectura que nun principio sentíase un pouco desbordado por este labor.
A verdade, despois de ler a María Lado, despois de coñecela, despois de escoitala e despois de rir con ela, é imposible non amar a poesía.
Con este libro despedimos as reunións deste curso, xa que o alumnado séntese presionado cos exames da terceira avaliación.

01/04/15

A editorial Kalandraka fala de nós

Hai uns días comentabamos que a editorial Kalandraka diríxirase a nós para recoller opinións sobre o club de lectura. Foron tan amables que ata non quixeron dar traballo, bastoulles recoller as palabras pronunciadas o día da reunión dos clubs de lectura convocada pola Consellería. Aquí está o resultado do seu traballo:

26/03/15

Monstruo de ojos verdes


Xusto antes da Semana Santa, o club de lectura pola igualdade reuniuse para falar sobre Monstruo de ojos verdes de Joyce Carol Oates publicado pola editorial SM. Repetimos libro porque co anterior club de lectura tivera moito éxito. E desta volta houbo asemade unanimidade: cada un dos membros do club manifestou con satisfacción que esta lectura os tivera encandilados dende o principio.
FAlamos de violacións e de esperanzas, da actitude da nai, da actitude da rapaza, de como actuariamos nós nese contexto... Unha novela dura, realista, que reflicte a violencia de xénero como moi poucos. Unha novela que provoca tensión.

25/03/15

O próximo libro, de viaxe

A nosa Jennifer marchou a Uruguai para ver a súa familia, pero levou consigo a próxima lectura que nos vai reunir. E xa o deixa claro no aeroporto!!!



16/03/15

Unidos

Pediunos a editorial Kalandraka que fixeramos unha foto para un artigo. Aquí están as fotos, de momento. Seguiremos informando!




09/03/15

Álbums pola Igualdade

Para celebrar o 8 de marzo o noso club de lectura reuniuse arredor dos álbums de Adela Turín que nos proporciona a editorial Kalandraka. É un xeito ben doado de falarmos de igualdade e ben divertido! Así que tamén aprendemos con lecturas curtas e en voz alta que realizamos na biblioteca do centro.




07/03/15

Rompendo máscaras con Alberto Ramos




Onte tivemos nova reunión do club de lectura arredor de Máscaras rotas para Sebastian Nell. Para falarmos sobre o libro veu o seu encantador e xove autor Alberto Ramos, con quen falamos do libro e doutras moitas cousas, como adoita acontecer neste club tan variopinto e enriquecedor que vai polo seu terceiro ano de vida. Por iso falamos de xornalismo, de corrupción, de libros, da vida... e dun libro que case todas e todos admitiron que resultou de difícil comezo pero que acabou enganchando. 
Arredor do alzhéimer e a memoria constrúe a súa novela o autor nunha ficción literaria xenial.
A vida de Sebastian Nell atrápanos dende o seu periplo vital: pobreza, Segunda Guerra Mundial, mortes, teatro, cine, Shakespeare... xunto co desencontro vital que mantén coa outra coprotagonista da novela, Rebecca Graham nunha conversa na que iremos odiando e amando a ambos personaxes a un tempo.

“Señorita Graham, xa é noite pecha, a xornada maratoniana rematou. Xa non quedan fíos polos que tirar. Desenguedellou por completo o nobelo. Está desfeito. Fun todo o sincero que quixen, conteille o que puiden”.


04/03/15

Ningún amante sabe conducir

O noso club de poesía vai moi paseniño este curso, pero seguro. O libro que nos xuntou desta volta foi Ningún amante sabe conducir de Rosalía Fernández Rial.


  
 Esta lectura foi soprendende para todos os membros do club, que se deixaron abraiar pola mestura de poesía, prosa e teatro. Eros mestúrase coa velocidade, a condución, a marcha atrás, o desexo, o sexo... e aí radica a orixinilidade dos poemas, poemas eróticos que se confunden nos derrapes accidentais da estrada, que envolven a pel entre olores de derrapes e goma queimada, que saben a animais salvaxes mentres miramos dende a outra marxe.

21/02/15

#EuSonRosalía

O club de lectura pola Igualdade tamén é Rosalía:


13/02/15

O diario violeta de Carlota


O primeiro libro escollido para iniciar o Club de Lectura da Igualdade foi o O diario violeta de Carlota de Gemma Lienas, publicado pola editorial Galaxia. Veunos moi ben como libro introdutorio sobre o tema da igualdade, aínda que xa leramos anteriormente o libro de poesía de LEdicia Costas por mor da súa visita.
 O diario violeta de Carlota achega un montón de situacións cotiás caracterizadas polo vesgo do machismo, algo que nin vemos polo acostumados que estamos a convivir con elas. Creo que é un bo xeito de lles abrir os ollos e de dar pé ás novas lecturas que vaiamos confrontando.

Foi un libro que me pareceu moi interesante e creo que todo o mundo o debería ler porque, grazas a el, percátaste de moitas situacións machistas que ocorren ao teu arredor.
É un libro que serve para abrir os ollos e observar o mundo con «lentes violetas» e así, paso a paso, ir poñendo fin a esta sociedade machista que hai que cambiar.
Este libro a min, polo menos, fíxome abrir os ollos e decatarme que ao saír á rúa podemos ver situacións machistas, e que antes de ler este libro non sabía que se poderían considerar machistas. Tamén creo que se deberían cambiar os estereotipos de que para ser guapa hai que estar delgadas, e, se vos dades conta este estereotipo vémolo dende pequenos, dende que comezamos a xogar coas «barbies«  ou coas bonecas. Porque... vós vistes algunhas bonecas gordas, exceptuando os bebés ???
(Cristina Costela) 

Francisco di:

Paréceme unha novela en vixencia sobre temas feministas.
 Carlota é unha rapaza coma nós que dase de conta de que en feitos cotiáns vemos como son tratadas as mulleres na realidade. Fai que nos demos conta de que nas nosas vidas tamén se dan eses feitos, como os que aparecen nos xornais, nas lendas, nas diferentes culturas…. etc.
O que pareceume unha boa idea no Diario foi a regra da inversión, ou poñerse no lugar do outro/-a (empatía). E de costumes aínda machistas, que entre todos/-as temos que erradicar.
Eu non sabía o porqué da cor violeta na Defensa dos Dereitos das Mulleres, e nunca esquecerei de que foi nos Estados Unidos nunha Fábrica de Teas violetas nas que as mulleres que traballaban nela, foron queimadas por defender os seus dereitos. Recomendo a súa Lectura.
 

12/02/15

Tamén na TVG

A raíz da publicación na prensa do noso traballo pola Igualdade, o programa da TVG "Boas Tardes" tamén quixo falar connosco do noso quefacer e dos nosos anceios de igualdade. Este programa foi emitido onte, mércores, aínda que viñeron onda nós o luns.
Debemos a gravación a Francisco Santomé.

01/02/15

Lendo pola Igualdade, na prensa

Hoxe sae na Voz de Galicia unha entrevista que María Cedrón realizou no IES Laxeiro a algúns membros dos clubs de lectura pola igualdade. Sentímonos moi orgullosas e orgullosos destes rapaces e rapazas que portan as súas "gafas violeta" e non consenten actitudes machistas ao seu arredor: