O diario violeta de Carlota

O primeiro libro escollido para iniciar o Club de Lectura da Igualdade foi o O diario violeta de Carlota de Gemma Lienas, publicado pola editorial Galaxia. Veunos moi ben como libro introdutorio sobre o tema da igualdade, aínda que xa leramos anteriormente o libro de poesía de LEdicia Costas por mor da súa visita.

 O diario violeta de Carlota achega un montón de situacións cotiás caracterizadas polo vesgo do machismo, algo que nin vemos polo acostumados que estamos a convivir con elas. Creo que é un bo xeito de lles abrir os ollos e de dar pé ás novas lecturas que vaiamos confrontando.

Foi un libro que me pareceu moi interesante e creo que todo o mundo o debería ler porque, grazas a el, percátaste de moitas situacións machistas que ocorren ao teu arredor.

É un libro que serve para abrir os ollos e observar o mundo con «lentes violetas» e así, paso a paso, ir poñendo fin a esta sociedade machista que hai que cambiar.

Este libro a min, polo menos, fíxome abrir os ollos e decatarme que ao saír á rúa podemos ver situacións machistas, e que antes de ler este libro non sabía que se poderían considerar machistas. Tamén creo que se deberían cambiar os estereotipos de que para ser guapa hai que estar delgadas, e, se vos dades conta este estereotipo vémolo dende pequenos, dende que comezamos a xogar coas «barbies«  ou coas bonecas. Porque... vós vistes algunhas bonecas gordas, exceptuando os bebés ???

(Cristina Costela) 

Francisco di:

Paréceme unha novela en vixencia sobre temas feministas.

 Carlota é unha rapaza coma nós que dase de conta de que en feitos cotiáns vemos como son tratadas as mulleres na realidade. Fai que nos demos conta de que nas nosas vidas tamén se dan eses feitos, como os que aparecen nos xornais, nas lendas, nas diferentes culturas…. etc.

O que pareceume unha boa idea no Diario foi a regra da inversión, ou poñerse no lugar do outro/-a (empatía). E de costumes aínda machistas, que entre todos/-as temos que erradicar.

Eu non sabía o porqué da cor violeta na Defensa dos Dereitos das Mulleres, e nunca esquecerei de que foi nos Estados Unidos nunha Fábrica de Teas violetas nas que as mulleres que traballaban nela, foron queimadas por defender os seus dereitos. Recomendo a súa Lectura.

 

Tamén na TVG

A raíz da publicación na prensa do noso traballo pola Igualdade, o programa da TVG "Boas Tardes" tamén quixo falar connosco do noso quefacer e dos nosos anceios de igualdade. Este programa foi emitido onte, mércores, aínda que viñeron onda nós o luns.
Debemos a gravación a Francisco Santomé.

Lendo pola Igualdade, na prensa

Hoxe sae na Voz de Galicia unha entrevista que María Cedrón realizou no IES Laxeiro a algúns membros dos clubs de lectura pola igualdade. Sentímonos moi orgullosas e orgullosos destes rapaces e rapazas que portan as súas "gafas violeta" e non consenten actitudes machistas ao seu arredor:

Con Ledicia Costas

Desta volta, o club de lectura foi ben especial, porque xuntáronse dous dos clubs que hai no IES Laxeiro: o de 1º de Bacharelato que le poesía e o de 3º de ESO pola Igualdade, que tamén leu o libro de poemas de Ledicia Costas, Xardín de inverno. Todos os membros do club que puideron asistir amosáronse encantadas coa experiencia. 

Moitas grazas, Ledicia!

Di Nerea: o encontro con Ledicia foi moi satisfactorio; respondeu a todas as nosas dúbidas, contounos en que se baseou para escribir cada unha das súas historias e relatos, contounos como se sentía ó escribir... É unha escritora nada diva, e iso gústame. Asemade, encantaríame que volvese onda nós!

Di Jenni: o encontro con Ledicia Costas gustoume moito,; contounos como de pequena xa lle gustaba escribir as súas propias historias. Pareceume moi divertido cando nos dixo que un día lle preguntara aos seus pais se non era raro que non saíra a xogar coas amigas ou a darlle patadas ao balón, e os seus pais dixéronlle que pensaban que iso xa lle pasaría. Sentinme un pouco identificada co libro de ¨ Xardín de inverno´, porque nel conta como se sentiu cando lle morreu a súa avoa, e eu sentinme coma ela, por iso me gustou.  

Di Cristina: 
Estar con Ledicia Costas foi unha experiencia realmente interesante, poder conversar con ela e que resolvera as nosas dúbidas, que nos explicara o porqué de decidir ser escritora e as anécdotas da súa infancia. Foi moi gratificante.

Con Xavier Queipo e o seu "55"

A visita de Xavier Queipo o día 23 de decembro para falarmos de 55, entre outras cousas, foi claramente inesquecible, porque con el falamos de  moitas outras cousas interesantes que non tiñan relación con este libro explicitamente.

Dadas as datas, non todos os compoñentes do club puideron asistir, aínda así houbo novas incorporacións que leran o libro con detalle e fixeron moitas preguntas.

Xavier falounos de como procura innovar en todos os seus libros, de como algunhas das súas historias baséanse na súa vida (que vida tan apaixoante!) e outras de retallos de conversas ou de cousas que le. Asemade, falamos do seu premio como tradutor do "Ulises" e de que vive nunha rúa onde se falan máis de 100 idiomas. Canto tiña para contar!

O tempo voou ao seu carón.
Grazas por vires ata Silleda!

Contando contra a violencia

Dende o Concello cada anos me piden que vaia a contar contra a Violencia de Xénero. Este ano acompañáronme dúas alumnas de 3º de ESO que forman parte do Club de Lectura pola Igualdade: Nerea e Cristina. Un bo xeito de comezar con este novo club no IES Laxeiro.

Makinaria e Penúltimas tendencias

A primeira reunión do club de lectura de 1º de Bacharelato de Poesía foi de luxo: arredor de Carlos Negro. Falounos destas dúas obras tan diferentes e con tanto en común, coa adolescencia como mar de fondo e coas voces que neles habitan. Falounos Carlos de como poñerse na pel de cada un deles, do traballo que lle custa a topar a palabra exacta, do tempo invertido na creación poética. Tamén falou da realidade que nos tocou vivir e dos estereotipos de xénero.

Desta volta, foi Carlos quen falou. As mozas e o mozo estiveron máis ben calados. Quizais porque é a primeira vez que nos xuntamos. Quizais sexa timidez. Veremos como vai!

O que si soubemos é que a case todas elas lles gustou máis o libro de Makinaria, algo que nos estrañou.

Por qué deberías unirte a un club de lectura

Acabamos de velo:

Octubre es el mes de leer en grupo (sí, toda actividad tiene su día/semana/mes) en Estados Unidos. Una razón tan buena como otra cualquiera para importar la celebración y para recordar que los clubes de lectura molan mucho, como ya sabéis la mayoría de vosotros. De hecho, en Estados Unidos cinco millones de personas se reúnen periódicamente en salones, bares o parques para charlar sobre libros. Y aunque la población española es mucho menor, nos encantaría que también hubiese cinco millones de personas participando en los clubes de lectura.

Si aún no lo has hecho, y necesitas un empujoncito, aquí tienes siete razones por las que deberías unirte a un club de lectura.

1.  Leerás más 

Hay librópatas en potencia que permanecen agazapados en perezosos que se excusan con eso del “no tengo tiempo“. Recuerdan con cariño los placeres de la lectura pero al llegar a casa agotados a las nueve de la noche, y tras hacerse la cena, no pueden evitar apretar el botón del mando de la televisión. No vamos a juzgarlos, porque podríamos ser nosotros los que no hubiésemos acabado un solo libro desde las vacaciones. Bien, eso no pasará cuando entres en el club de lectura. Sabrás que tienes que acabar tu libro para tal día, y te impondrás un rutina. Y al tercer día ya no podrás prescindir de ella.

2. Leerás variado

La mayoría de nosotros somos fieles a unos autores, unos géneros, unas temáticas y nos olvidamos de todo lo demás. Evidentemente, cada uno tiene sus preferencias y no tiene nada de malo decantarse por ellas. Pero si lo tiene limitarse a ellas. Con el club de lectura puede que acabes descubriendo que la ciencia ficción te puede gustar o que la poesía tiene sentido, puede que llegues a obras y autores que nunca habrías conocido de otra forma. Con la ventaja de que a esos libros se le presupone cierta calidad literaria si te fías de los que lo organizan.

3. Profundizarás más en cada libro

No ponemos en duda tu capacidad para concentrarte en un libro e indagar en él por ti mismo, pero lo cierto es que la conversación posterior te abrirá a nuevas perspectivas y te hará fijarte en nuevos detalles. De hecho, es probable que al saber que después hablarás sobre él, ya leas con otra predisposición, reflexionando más sobre el estilo y el sentido de cada página.

4. Serás más tolerante

Los libros nos hacen mejor personas, porque nos obligan a contemplar todo tipo de puntos de vista. De hecho, estoy plenamente convencida de que cuando uno ha leído mucho de pequeño es capaz de ver siempre dos visiones sobre un mismo hecho, lo que le ahorra un montón de discusiones estúpidas. Seréis escépticos, pero yo os digo que un buen librópata nunca es dogmático. Y si los libros ya hacen eso, estar con gente que piensa de forma diferente a nosotros, que ha hecho una lectura que a veces nos parece que solo ha podido salir de su imaginación, mucho más. Por no hablar de que al estar con gente nueva, variada,  siempre se aprenden un montón de cosas.

5. Harás amigos lectores

Los nuevos amigos siempre están bien, sobre todo cuando ya estás en esa edad en que pierdes más amigos de los que reintegras (y por favor, no me digáis ahora que es porque sube el nivel de exigencia, porque NO es por eso). Si estás en una ciudad nueva o si tus amigos consideran (un poco despectivemente) que eres un intelectual, no está de más conocer a gente a la que le gustará ir contigo a las conferencias de tus autores favoritos o incluso crear contigo la editorial de tus sueños.

6. Hablarás mejor

Quizá seas ya un lector inmejorable, pero acudir a un club de lectura también te ayudará a ser un mejor orador. Superarás el miedo escénico al tratarse de una reunión informal, pero te obligarás a hablar claramente, a resumir bien tus opiniones y a cohesionar tu discurso.

7. Puedes encontrar el club de lectura que se adapte a ti
Quizás tengas en la cabeza una imagen del club de lectura un poco demodé, como un lugar repleto de jubiladas con una taza de té en las manos. Más allá de que esa imagen no tiene nada de malo, lo cierto es que hay clubes de lectura para todos los gustos y de todo tipo de literaturas. Hay incluso clubes de lectura que musican sobre lo leído, donde leen en topless o donde simplemente quedan para leer en silencio. Y si en tu ciudad no hay ninguno que sea justo como tú quieres, simplemente has de crearlo. ¡Porque otra ventaja del club de lectura es que es muy fácil montar uno!

Con Berta Dávila

 


Un luxo este comezo de club de elctura de adultos coa presenza de Berta Dávila. Berta gustábanos antes de coñecela:  O derradeiro libro de Enma Olsen foi un éxito total de lectura e Raíz da fenda non o foi menos. E se Berta tiña moitos triunfos para gañar, cando comezou a falar intuímos que a partida xa estaba totalmente gañada.

Comeza un novo curso

O inicio dun novo curso con novos clubs de lectura, e retomando o club de lectura de adultos da Biblioteca Pública de Silleda, mereceu unha entrevista na prensa local:

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2014/10/09/gracia-santorum-terceira-idade-precisa/1108547.html



En cada centro educativo no que imparte clase ou en cada biblioteca pola que pasa, Gracia santorum deixa como herdo un club de lectura. Así o fixo no Carballiño, no IES de Forcarei, e tamén no de Silleda. En Trasdeza, onde deu clase ata o ano pasado, tamén axudou a poñer en marcha o Club de Lectura da biblioteca Daniel Castelao, a finais de 2012. Este colectivo retoma hoxe a súa actividade cun coloquio con Berta Dávila.

-O club comezou con 15 persoas, e o número varía cada ano tanto de número como de perfil de membro. ¿Cal é o máis frecuente?
-Ó club acoden tanto exalumnos meus como persoas xubiladas. Temos un pouco de todo. Sen embargo, boto en falta que acudan máis homes, quizais é debido a que o sector masculino le menos ou é máis reticente á hora de expoñer en grupo as súas impresións sobre un libro.
-¿E qué tipo de lectura é a que prefiren os membros do club? Tras case dous anos de experiencia, ¿xa se conseguiron desterrar tópicos como que a poesía é difícil e só xira en torno ó amor e o desamor?
-Para escoller os libros, ou ben eu propoño unha lista de títulos ou os propios membros apostan por algunha obra. É preferible que sexan libros en galego, mellor que traducións, e temos abordado desde novela negra, biografías e obras sobre o nazismo ata Poetízate, de Fran Alonso, coa que desmontamos todos eses prexuízos que poden existir sobre a lírica. Non podo dicir se hai algúns xéneros que custa ler máis que outros, pero o certo é que ó comezo á xente si lle custa máis ler en galego.
-Fala vostede de que no club trasdezán hai dúas persoas xubiladas. ¿Cómpre unha literatura específica para a terceira idade, igual que hai unha para os adolescentes?
-O que precisa a xente maior é que se lea con ela, non unha literatura específica. Nos xeriátricos pódense facer actividades de fomento da lectura e non só outras propostas como baile. O que cómpre é un empuxón para que este sector da sociedade se anime a ler.
-Pasemos da terceira idade á xente nova. ¿Cre que desaparecerá o libro en papel, vista a proliferación dos e-books?
-Penso, e confío, que non vai desaparecer a lectura en papel, os nenos de aquí da comarca seguen lendo, na súa maioría, no formato tradicional. Iso sí, teñen a opción de que os libros que len pra o cole sempre poden descargalos.
-Unha das novidades do club Daniel Castelao, así como do club que montou no IES Pintor Colmeiro, é a organización de encontros cos autores dos libros. ¿Cómo toman estes as críticas?
-Pois moi ben, as críticas en negativo sempre poden axudar ós autores. Lembro que nos encontros con Antón Riveiro Coello ou con Anxos Sumai, algúns dos membros dixéronlles qué foi o que non lles gustara da súa obra ou que o final era un tanto previsible.
-¿Conserva algunha lembranza especial dos clubs de lectura que leva organizado?
-En todos estes clubs se montan lazos afectivos moi fortes, porque é unha forma de democratización da lectura. Pero quero mencionar o club do Carballiño, porque tivo un labor moi integrador, xa que viñera unha rapaza doutro colexio e acabou facendo unhas amizades tan intensas que incluso as mantén agora, sendo todos xa universitarios. O primeiro club de Silleda tamén foi moi emotivo.
-Este ano imparte clase no IES Laxeiro e xa tén dado pasos para montar o club de lectura. ¿Pode adiantarnos algún proxecto máis?
-Quero poñer en marcha un Club de Lectura da Igualdade, porque estamos vivindo unha involución social enorme. Nos clubs de lectura sempre incido naquelas obras que traballan polos dereitos humanos, polos valores sociais e pola libertade sexual. Conmigo os alumnos non van ler 50 sombras de Grey ou os libros de Federico Moccia, porque son machistas e hoxe está o machismo tan extendido entre os adolescentes que parece normal que a túa parella te maltrate. Preocúpame máis isto que que coñezan a Castelao.