O remate do club de adultos na prensa

O Faro de Vigo do Deza fíxome unha entrevista por mor de recoller as miñas impresións despois de rematar a andaina deste ano co club de lectura de adultos na biblioteca do concello:

O Clube de Lectura de Silleda botou a andar en decembro como unha especie de complemento para aqueles pais que non podían acudir ó clube de lectura dos seus fillos matriculados no IES Pintor Colmeiro. A súa coordinadora, a profesora Gracia Santorum, traballa neste tipo de colectivos dende hai cinco anos.
- Tanto no clube do instituto coma no de adultos, cada lectura vén acompañada dun debate sobre o contido do libro e, na maioría dos casos, nun encontro co autor. Isto, sen dúbida, tén que fomentar aínda máis o gusto pola lectura.

-Así é. A min paréceme moi importante que a literatura estea viva. Para achegarlle a literatura á xente nova, hai que botar man dos autores vivos porque, entre outras cousas, coñecelos pode axudar a que algún neno se decida a ser escritor. No caso do clube de adultos, eu propúxenlle ler libros en galego e recoñezo que pode ser unha dificultade, porque moitos dos asistentes ou non se formaron en galego ou non están acostumados a ler nesta lingua. E, ó final, dánse conta de que non é tan difícil ler en galego.

-Na primeira reunión, os 15 asistentes falaron dos seus gostos á hora de ler. ¿Houbo sitio para a poesía, que segue sendo un xénero minoritario?

-Si, lemos a antoloxía Poetízate, na que aparecen dende textos de Rosalía de Castro ata poemas de Dores Tembrás (gañadora do último concurso de poesía do Concello de Carral). Durante estes seis meses, tivemos espazo para a novela, como Enderezo descoñecido, e o ano que vén o primero libro será unha biografía, posto que a un dos participantes lle atrae ese xénero.

-¿Cal é o perfil dos membros do clube trasdezano?

-Temos un pouco de todo. Hai unha persoa xubilada, dúas nais cos seus fillos e un pai coa súa filla. Quero destacar esta cuestión, porque aínda que agora non é moi frecuente, si que é moi importante que as familias compartan lecturas. En contra do que se pensa, os adolescentes de hoxe en día len moito, pero tamén dispoñen de internet e videoxogos e actividades extraescolares, co que hai nenos que están estresados e non dispoñen do tempo suficiente pra ler.

-Fala dunha persoa maior no clube. ¿Hai que fomentar a participación activa dos veciños de máis idade na lectura?

-Sen dúbida, e niso teñen que incidir as bibliotecas públicas. Éstas deben adaptarse ó seu contexto e ós seus lectores. Hoxe en día, coa crise, cada vez acoden máis parados e máis persoas sen teito ás bibliotecas, polo que estes centros teñen que dispoñer de libros, pero tamén de postos de lectura de xornais, de páxinas en internet. Eu sempre digo que a lectura frecuente é o mellor medio que temos para apoderarnos da linguaxe e das súas creacións.

Laura no deserto

Para finalizar as nosas reunións do club de lectura de adultos por este curso 2012-2013 contamos cunha visita de excepción este xoves 19 de xuño: Antón Riveiro Coello estivo connosco máis de tres horas para falar da súa obra Laura no deserto, do proceso da escrita, de Literatura, da vida. Unha sesión inesquecible!

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2013/06/21/clube-lectura-silleda-despide-ciclo/833014.html

Eu dende aquí quero dar as grazas a todos os participantes e a todos os autores que se achegaron ata Silleda para estar connosco.

Es raro ser niña

Hoxe tivemos a última xuntanza do club de lectura, para deixar oco para os exames que se aproximan. Un club de lectura que na valoración dos integrantes foi moi positivo, non só polo que supuxo de aprendizaxe e lectura (era a primeira vez que formaban parte dun club) senón tamén polo tema arredor do cal xirou sempre: a igualdade da muller.

Para este último encontro escollemos este libro pouco coñecido:  Es raro ser niña de Mildre Hernández. Unha nena que se pregunta con humor e ironía sobre a propia existencia, as relacións familiares, a violencia de xénero, con metáfora continuas. Crítica sobre estereotipos sociais, machismo, violencia... unha novela diferente que dá moito de si, abre sorrisos e reflexións.

Hai que dicir que coido que foi o libro que peor funcionou entre os membros do club. Algúns falaron de que non o entendían porque é un libro moi metafórico.

Tonas de laranxa

É case medianoite. Hai pouco cheguei do club de lectura de Silleda, e aínda perdura o sorriso pintado nos beizos, a ilusión pendurada na alma, a cobiza segreda de ter acertado, o arume e o feitizo das palabras, o artista cincelando a obra. Vimos de estar con Manuel Lorenzo Baleirón. E a súa personalidade humilde, entrañable e vital engaiolounos e embruxounos a todas e a todos. Miraba as car
as das persoas que compoñen ese club e vía nelas a ilusión, a ledicia de ler, a inquedanza por compartir. Que orgullo de club! Que agasallo á vida!

E as palabras de Manuel:
O libro xurdiu dun conto que escribiu a miña filla de 60 folios. Non podía quedar aí.
Tratamos de recuperar a palabra que se perdeu. A lingua é prestada, recollida da linguaxe patrimonial da nosa zona, Dodro, e da linguaxe literaria: Faulkner, García Márquez, Carroll,  Fernández Flórez, Cunqueiro, Rosalía (versos completos: Rosalía toca a cerna de nós), Eusebio, Tim Burton, contos infantís, Camões, Saramago, Lezama Lima, Rimbaud... Cunqueiro é o mellor escritor galego, por iso hai moito de Cunqueiro; está por riba de todos.
O que articula o noso cerebro é a linguaxe. E o que artella o país é a lingua. A novela foi unha pelexa coas palabras. E unha procura consciente da prosa poética.
O soño do poeta coas palabras crea illas. Cómpre buscarlles o andar coma os canteiros ás pedras. Hainas ocas que nos acubillan e dondas para poder acariñalas. Pero tamén as hai enganosas, ásperas, ouricentas.
Só coas palabras podemos chegar a ser quen somos. Se de algo estamos feitos é de palabras.
Nunha película do cineasta Theo Angelopoulos, un poeta que regresa a Grecia despois de moitos anos quere facer un canto pola liberdade do país pero leva tanto fóra que xa non dá lembrado os nomes que precisa. E pagará por recuperalas.
Agustín García Calvo dixo que a linguaxe é a única cousa non natural que se nos dá de balde. Mentres que a linguaxe organiza o noso mundo individual, o noso pensamento, arredor da lingua artéllase a nosa conciencia como pobo. A lingua é a nosa maneira de estar no mundo. E sseguimos a ter que defendela.
Eusebio escribiu que só existe aquilo que pode ser soñado. "O recendo da camelia mollada enchía de luz o camiño". Alguén lle comentou como podía ser iso, sendo que as camelias non arrecenden. Dá igual. Nos poemas olen as camelias e os paxaros cantan pola noite. Na literatura todo é posible. Dicía Cunqueiro: "só existe aquilo que pode ser soñado".
O libro é un xogo da linguaxe. Eu escollo as súas historias de amor, pero o tema principal é o tempo, hai moitísimas referencias ao tempo; pisar os reloxos significa que o amor pode vencer o tempo.

Entre as palabras de Manuel, a opinión dos integrantes do club. Vía neles e nelas e satisfacción por ter lido unha gran obra. E quedamos coas palabras de Carme: "Imaxineime indo por un prado coa herba moi alta, tentando avanzar". Non é acaso unha imaxe da mellor poesía? "Hoxe toda a mañá, mentres traballaba coa desbrozadora, cavilaba no teu libro". E o trunfo da lectora iniciática na nosa lingua. E o noso trunfo por estar ao seu carón.

Cometas en el cielo

Este mes foi moi especial, posto que puidemos ler esta novela como tal ou como cómic. Algúns dos integrantes decidiron ler ambas versións para poder comparar. O libro foi todo un éxito.



Ao seu carón estaba o outro libro da mesma autora, que alguén tamén leu para poder comparar e falar da vida que noutros lugares do mundo levan as mulleres

De amizade, de covardía, de traizón, de sentimentos, de bondade, de inseguridades, de abandono, de crueldade, de esperanzas, de redencións, de oportunidades, de relacións familiares, de segredos, de violencia... de tantos e tantos temas puidemos falar!

 

 

 

 

 

 

 

 

Realmente é unha novela moi coidada, de gran impacto gráfico e que sintetiza perfectamente as partes máis importantes daquela historia de K. Hosseini.

Unha obra dura, unha historia de traizón doun tesouro: a amizade incondicional. Moitos temas, moitas reflexións provocou esta lectura.

 

Poetízate

A reunión deste mes (onte) na Biblioteca Castelao de Silleda foi unha homenaxe ao Día que nos reunía: o Día da Poesía. Así que convidamos aos integrantes a ler Poetízate e tivemos o inmenso orgullo de contar con Fran Alonso para falar de poesía e introducirnos neste camiño que non sempre é doado de lector@s de poesía. Coido que despois desta sesión será máis doado!

Fran lembrounos que o mundo recibíanos con poesía: arrolos, nanas... E que nos xogos sempre está presente. Isto forma parte de que asumimos a poesía como o noso patrimonio cultural, asumímolo e incorporámolo á nosa tradición.
A percecpción da poesía como algo obxecto de estudo é o que nos obriga a afastarnos dela, involuntariamente. A lectura de poesía debe ser deshinibida, guste ou non, eomocione ou non.
Vivimos nun mundo fragmentario e a arte non pode ser allea. A concepción da poesía á como a arte.
O importante é a comunicación e o que o poema nos di. Non temos que andar a procura de significados. Gozar con ela, coas súas palabras, coa súa sonoridade. Se queremos sentila, é a nosa opción.

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2013/03/22/silleda-saca-poesia-calle-departe-escritor-fran-alonso/778461.html

Poetízate

Afastámonos nesta ocasión do que era o noso tema central, a Igualdade, para ler poesía. Tamén a reunión deste mes foi completamente diferente: os membros do club asistiron ao recitado poético que Fran Alonso nos ofreceu no instituto arredor do libro que previamente leramos: Poetízate. Así que tivemos a oportunidade de escoitar poesía, dramatizada, con música, cantada, vista. Unha xornada completamente diferente pero máis emocionantes, sen dúbida.

Lume de cobiza

Esta reunión do club foi ben especial: parolar arredor do libro co propio autor! Ademais, como é un autor ben próximo, as horas pasaron deseguida e fíxosenos noite ben pecha. E é o que ten, tanto por contar, tanto por transmitir!

Estamos a falar de Miguel Anxo Fernández e o seu libro Lume de cobiza publicado pola editorial Galaxia. Un libro que nos enganchou a todas e a todos, por ser doado de ler e pola súa trama que non deixa respiro. Queremos dar as nosas máis expresivas grazas a Miguel Anxo por ter o detalle de se achegar a Silleda, nun día ben frío e unha noite xeada, para compartir lectura e pinchos connosco!

http://www.farodevigo.es/portada-deza-tabeiros-montes/2013/03/01/intensa-jornada-debate-lectura-casa-cultura-silleda/766182.html
 

Monstruo de ojos verdes

Este mes de febreiro a xuntanza foi para falar de "Montruo de ojos verdes" de Joyce Carol Oates publicado pola editorial SM.

Segundo a opinión de todos os membros do club, este libro converteuse nun dos seus preferidos, non houbo ningunha opinión "disidente" e todos compartimos a nosa satisfacción ante unha boa lectura.

Unha historia agresiva, coma o pai, cunha nai que non sente forzas para loitar... e un monstro de ollos verdes que nun principio nos desconcerta posto que para nada é quen esperabamos. Pero este será determinante para saír dunha angustiosa situación e buscar outros camiños que seguir.
O xeito de ofrecernos o relato é fantástico: os lectores imos intuíndo a triste realidade, pero esta non se nos amosa ata o final, posto que temos tan só a perspectiva da protagonista, unha moza de 14 anos que en todo quere compracer ao seu pai e moitas veces non se atreve nin sequera a cuestionar o seu carácter. Pero dános, iso si, suficientes indicios para saber que é o que realmente ocorre. E iso é o bo deste libro: que non presupón que ao lector/a haxa que lle explicar nada, debe percatarse por si mesmo de que é o que acontece, aínda ocultando datos ou distorsionando algunhas realidades.

O que opina....

Ana Colmeiro Corral:

Sexa en castelán, en galego ou en ruso, este libro é un dos libros máis bonitos e á vez, máis tristes que lin na miña vida.

Sufrín moito con el. Enfadeime, maldición, xurei, e ao final chorei, porque sentín unha impotencia moi grande. Porque fóra da ficción tamén ocorre isto. E eu nada podo facer para impedilo.

Unha lectura imprescindible que pon os nervios a flor de pel.

Enderezo descoñecido

Este xoves 31 de xaneiro tivemos a primeira reunión do club de lectura de adultos na Biblioteca Municipal. O primeiro libro que lemos en común foi o de Enderezo descoñecido de Kressman Taylor, publicado por Xerais na nosa lingua.

O libro serviunos para falar do Nazismo pero tamén fomos moito máis alá: de que somos capaces as persoas? Como reaccionariamos? É extrapolable a situación da Alemaña dos anos 30 á España actual? Seriamos agora quen de aceptar un noso "salvador" tal como está a situación económica?

A cabeza de Medusa

O primeiro libro deste 2013 foi A cabeza de Medusa de Marilar Aleixandre. Un libro que nos achegou á tremenda experiencia da violación na adolescencia, as causas persoais e as consecuencias sociais. Como poder enfrontarse a tan terrible e humillante experiencia? Porque o máis difíciel é esquecer, pero tamén o día a día no que deben mirar o mundo que as rodea, que non sempre llo pon fácil.

O que opina....

Ana Colmeiro Corral:

É un libro precioso que é coma se vivises ti todo o que nel ocorre. É unha auténtica animalada o que ten que vivir unha rapaza despois de ser violada. Tamén é certo que hai boas persoas que axudan, pero o feito de que unha soa pesoa acuse a outra de "buscalo" por ir en minisaia resulta tremendamente enoxoso. O que máis me chocou foi a actitude dalgúns profesores por non afastarse da estudipez xeral. Supónselles máis cultura.

Unha nova proposta

 Imos comezar unha nova experiencia que agardamos dea os seus froitos e sexa do interese daquelas persoas ás que lles apeteza compartir lecturas. Un club de lectura de adultos que realizaremos na biblioteca municipal polas noites, por ser esta céntrica e porque o concello vainos axudar a subvencionar a compra dos libros.

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/deza/2012/12/23/educacion-club-lectura-biblioteca-silleda/0003_201212V23C99912.htm

...Con locura, amor y malos tratos

Só coñecía este cómic por recomendación de Carme, e foi todo un acerto propólo para este club. É, sinxelamente, xenial. En ...Con locura, amor y malos tratos nárrase a historia dunha parella na que se reproducen estereotipos sexistas que desembocan en distintos tipos de agresións por parte da figura masculina. O feito de escoller as figuras non humanas, por exemplo, paréceme dun gran acerto, tendendo ao mesmo tempo ao afastamento pero tamén ao achegamento da historia. O feito de tantas imaxes en branco, sen nada que dicírense...

O que opina....

Ana Colmeiro Corral:

Aínda que é curto, dá a entender con moita claridade quen é o que manda nunha parella e quen é o que sofre o humor.
Penso que este libro é unha chamada de atención para que tanto homes como mulleres nos deamos conta de que o home toma o poder porque se lle permite facelo.

Persépole

Publicou Rinoceronte recentemente este boísimo cómic de Marjane Satrapi que constituíu o noso segundo libro de reunión deste curso.

Teño que confesar que non houbo nin un só alumno nin alumna que non gozase con esta lectura, un libro que nos axudor a falar de totalitarismos relixiosos e diferenzas que veñen só motivadas por ser muller. Foi curioso como lles custaba comprender que estivesen lendo unha obra autobiográfica que resulta ser ao mesmo tempo un importante testemuño histórico e unha boa documentación sobre mundos, culturas e relixións que lles son alleas.

O que opina....

Ana Colmeiro Corral:

Nada sabía da vida da muller en Irán. Hai un sufrimento que só afecta ás mulleres: o machismo e a violencia de xénero. Mesmo hai mulleres que culpan a outras, sendo elas tan machistas coma os homes.
Supoño que España era así hai décadas.

O diario violeta de Carlota

O primeiro libro escollido para iniciar o Club de Lectura foi o O diario violeta de Carlota de Gemma Lienas, publicado pola editorial Galaxia. Veunos moi ben como libro introdutorio sobre o tema da igualdade.

 O diario violeta de Carlota achega un montón de situacións cotiás caracterizadas polo vesgo do machismo, algo que nin vemos polo acostumados que estamos a convivir con elas. Creo que é un bo xeito de lles abrir os ollos e de dar pé ás novas lecturas que vaiamos confrontando.

E o tempo non chegou a nada. Primeiro, as discusións xeradas entre dous bandos opostos: os rapaces aseguraron que o libro lles pareceu esaxerado e que non é para tanto. As mozas, enfadadas, crían que o libro acerta de cheo.

E as discusións impediron que abordarasemos a situación da muller no deporte, a situación no mercado laboral, etc, etc. 

E é que hai moito que falar sobre o tema.

O que opina....

Ana Colmeiro Corral:

Paréceme un libro moi acertado e quen en verdade che fai ver as cousas das que antes non te dabas conta.
Odio as persoas como o marido de Mercedes que lle tira unha boneca ao seu fillo porque é "de nenas". Ou que cren que "os homes non choran"
Xa sei que hai quen cre que o libro esaxera, pero a min paréceme que o machismo goberna o mundo.

O diario violeta de carlota from IES