18/06/10

Con María Reimóndez

A última reunión do club foi tan especial que marchamos de excursión a Vigo. Nun día totalmente esgotador e caloroso, coñeciomos a María Reimóndez, de que leramos O Club da calceta, e con ela falamos, cansos, de mulleres e homes, de machismo, de diferenzas sociais, de ONGs, da vida...
Sabiamos que María estaba facéndonos un grande favor por nos atender, posto que xa cansara de falar deste libro, polo que lle estamos dobremente agradecidas.
E tamén, como non, agradecidas a Beni por nos prestar a súa biblio e por agasallarnos coa súa presenza. Quizais noutra ocasión poidamos xuntar ambos clubs de lectura.

15/05/10

Ronseis de lectura V

Falar de Circe e falar de feminismo, de muller.

- Agustín Fernández Paz: As flores radiactivas. / . Rapazas. Xerais
- Fina Casalderrey: A lagoa das nenas mudas. Xerais
- María Reimóndez: Usha. Xerais
- Mª Xosé Queizán; O segredo da pedra figueira. Xerais
-
Marilar Aleixandre: A expedición do Pacífico. Xerais
-
Xosé A. Neira Cruz: Valdemuller. SM
- Fran Alonso: Cartas de amor. Xerais
- Xavier López: Destrucción. Xerais
- Begoña Paz: A ferida. Xerais
- Amelie Nothomb: Un nome de diccionario. Galaxia
- Lupe Gómez: Fisteus era un mundo. A Nosa Terra
- Medos Romero: O pozo da ferida. Deputación da Coruña
- Asne Seierstad: El librero de Kabul. Maeva
- Teresa Moure: As palabras das fillas de Eva. Galaxia
- Lisa See: El abanico de seda. Salamandra
- Pearl S. Buck: Viento del este, viento del oeste. Plaza & Janés
- Dulce Chacón: La voz dormida. Santillana
- Laura Restrepo: Delirio. Punto de lectura

14/05/10

Con Begoña Caamaño

Foi unha mágoa non dispor de máis tempo para falar con Begoña. Ao coñecela causounos unha gratísima impresión e logo, na conversa, resultou unha muller moi interesante e con moitas cousas que contar. Falounos das súas inquedanzas relacionadas coa muller e co feminismo, do seu gusto polos clásicos e a súa indagación na parte máis humana que se agocha tras os mitos e que nolos achega ata o punto de poder identificarnos con eles...
Quedaron no tinteiro as súas experiencias en África (especialmente a súa colaboración coas mulleres de Mozambique), o seu traballo na radio relacionado coa nosa cultura e tantas outras cousas que non tivese gustado comentar con ela.
Agardamos contar con ela noutra ocasión para seguir falando de todo un pouco, por exemplo, desa nova novela que, segundo nos dixo, xa ten entre mans e que estamos desexando ler.





13/05/10

"Un(ha) artista nunca é pobre"

O noso querido Agustín segue a mandarnos información sobre o que lle pedimos: a súa música, o seu cine... Arestora dinos:

Velaquí a secuencia magnífica e inesquecible de El festín de Babette, aquela en que Stéphane Audran, despois de gastar ata o derradeiro franco na cea memorable que lles deu aos velliños da aldea danesa, pronuncia a frase que lle dá sentido a toda a película: "Unha artista nunca é pobre". Marabillosa!





Moitas grazas Agustín. Grazas por lembrarte de nós; que saibas que sempre te levaremos no noso corazón lector.


05/05/10

Con Agustín Fernández Paz

Que gran invento a videoconferencia! É certo que, en ocasións, a comunicación pode resultar algo fría, pero non é o caso cando o interlocutor é Agustín Fernández Paz. A súa cercana amabilidade, a súa sinxeleza e a humanidade que trascende fixeron sentilo moi próximo, coma se estivese entre nós. Con Agustín, definitivament, non hai Valados.
Agustín falounos do seu proceso literario (amosounos a súa libreta de "primeiro borrador"), de cantas correccións ten que facer un escritor, de cales son os seus autores preferidos (Paul Auster en primeira liña), de cine, de música...
Cando unha alumna lle preguntou: "se existise a reencarnación, volverías a ser escritor?", el respondeu que estaría ben ter nacido en Liverpool nos anos 60 e tocar a batería nun destes grupos:







Afirmou que para ser bo escritor cómpre primeiro ser un bo lector e ver moito cine, algo que el fai cada día. Entre as súas películas, destacou "París-Texas", aínda que nos vai mandar un listado de recomendacións para as rapazas e os rapaces do club. Unha mostra clara do seu sentido do humor foi cando nos comentou que lle encantara o anuncio da camiseta que veu no noso blogue o día anterior.
Voou o tempo entre as súas mans, malia a distancia demostrou que a calidez humana é inherente ao individuo estea onde estea, e deixounos a todos e a todas completamente "colgados" del.
Moitas grazas, Agustín, por todo!


26/03/10

Ronseis de lectura IV

E falando de Guerra Civil...

Álvarez, Blanca: El maleficio de la espina. Destino
Cercas, Javier: Soldados de Salamina. Tusquets
Corral, Pedro: La ciudad de arena . El Aleph
Ennis, G. : War story, condors. Norma
Gimènez, Carlos: Malos tiempos 36-39. Glénat
Grandes, Almudena: Corazón helado. Tusquets
Isaac, Rosa: ¡Otra maldita novela sobre la guerra civil! . Seix Barral
Llamazares, Julio : Luna de lobos. Seix Barral
López Silva, Inma : Neve en abril. Galaxia
Martínez de Pisón, I. : Enterrad a los muertos. Seix Barral
Martínez de Pisón, I.: Dientes de leche . Seix Barral
Quinto, M.: Duke . Edebé
Rivas, Manuel : A lingua das bolboretas. Galaxia
Rivas, Manuel : O lapis do carpinteiro. Xerais
Roca, Paco: El Faro. Astiberri
Sierra i Fabra, J. : Los fuegos de la memoria. Algar
Graham, Helen : Breve historia de la guerra civil. Espasa
Alfaya, Javier: El año del milagro. Bruño
Alonso, Manuel Luis : Tiempo de nubes negras . Anaya
Alvarez, Blanca : Memoria del infierno . Edebé
Álvarez, Blanca: Palabras de Pan . Edelvives
Àlvarez, Blanca : Las fuentes del destino. Edelvives
Atxaga, Bernardo : Memorias de una vaca . SM
Bernard, Heliane : Guernica. Kalandraka
Cameselle, Roque: O Pausiñas . Galaxia
Cañizo, J. Antonio : ¡Canalla, traidor, morirás!. SM
Cebrián, Eloy : Bajo la fría luz de octubre . Alfaguara
Cela, Jaume : Silencio no corazón. Galaxia
Chamorro, Margot : Tempo rachado . Xerais
Dalmases, Antoni : Yo, el desconocido. SM
Díez, Luis Mateo: Lunas del Caribe . Anaya
Farias, Juan : Crónicas de Media Tarde . Gaviota
Fernández Paz, Agustín: Noite de voraces sombras . Xerais
Fernández Paz, Agustín : Corredores de sombra. Xerais
Fillol, Luce : Mañá fará bo día . Galaxia
García Teijeiro, A. : A teima de Xan. Sotelo Blanco
Gómez Cerdá, Alfredo: Noche de alacranes. SM
Gónzalez Álvarez,X.R. : A encrucillada na torre . Galaxia
Hernández Chambers, Daniel : La ciudad gris. SM
López, Siro : Sorrir en Frades . Casals
Lorenzo, Xabier : A serra máxica. Memorias de Nadal…. Ed. do Castro
Marías, Fernando : La batalla de Matxitxaco . Anaya
Marías, Fernando: Cielo abajo . Anaya
Marías, Fernando : Zara y el librero de Bagdag. SM
Mayoral, Marina : Tristes armas. Xerais
Meabe Plaza, M.: Un año en el faro . Lóguez
Muñoz Puelles, V. : La perrona. Anaya
Neira Vilas, Xosé : Memorias dun neno labrego . Ed. do Castro
Neira Vilas, Xosé: Cartas a Lelo . Ed. do Castro
Neira Vilas, Xosé: Aqueles anos de Moncho. Xerais
Oca Martínez, X.M. : Todo o peso do ceo . Edelvives
Pascual, Emilio : El fantasma anidó bajo el alero . Anaya
Perozo, X. A. : Caderno de Riparia . Xerais
Rayó, Miguel: El camino del faro. Edebé
Ventoso Marió, X.A. : A pesca está no vento : historia de Nico. Ir Indo

Xabier Quiroga: O Cabo do Mundo. Xerais.
Antón Riveiro Coello: As rulas de Bakunin. Galaxia

25/03/10

Con Rosa Aneiros

Este martes reunímonos con Rosa Aneiros para falar do último libro lido no noso club: Sol de Inverno. Como xa falei marabillada deste encontro, preferín deixar que fosen outras as palabras que deixen testemuña. Grazas, Carmen. Déixovos con ela:

É un privilexio que un autor nos faga partícipes do seu proceso de creación literaria. Grazas, Rosa Aneiros, por compartilo connosco dun xeito tan próximo, xeneroso e ameno.
Transmitíchesnos a túa paixón por escribir e por afondar nas miserias e grandezas da alma humana.
Un pracer lerte e, outro máis, escoitarte.

16/03/10

Un galego contra o Holocausto

Como unha das nosas integrantes está máis ca interesada no tema nazi (cantos libros leva lidos sobre isto?) o que vou topando na rede cólgollo no blogue, para o seu disfrute. Hoxe topei isto en Interneteando:

'La clave Embassy', de Patricia Martínez de Vicente. La Esfera de los Libros, 2010. 24 euros. 416 páginas

En 1986, mientras preparaba la mudanza del hogar familiar en Chamberí, Patricia Martínez de Vicente encontró un enigmático diario cuya portada sólo mostraba una fecha: 1942. En el interior pudo leer unas notas escritas en inglés por su difunto padre, y cuyo críptico contenido despertó sus sospechas, azuzadas por las vagas explicaciones maternas. Dos décadas después, Martínez de Vicente resuelve el misterio con 'La clave Embassy', el relato de una historia tan asombrosa como conmovedora.

Lalo Martínez era un gallego (en el sentido étnico de la palabra) sin filiación política en una época donde la imparcialidad se antojaba sospechosa. Educado a la inglesa, médico de la embajada británica en Madrid desde el final de la Guerra Civil, Lalo era... un señorito. Sin embargo, su frívolo estilo de vida apenas escondía su vocación de héroe.

Tal y como expresa su hija y autora del libro en entrevista con elmundo.es, "Lalo fue el iniciador de las rutas de evacuación clandestinas constituidas por el Servicio Secreto británico, el MI6. Antes de que estuviesen debidamente organizadas, él abrió esas vías de escape para los perseguidos por el nazismo".

La aventura arranca en Embassy, salón de té 'pera' en el Madrid de posguerra y que aún pervive en la intersección de Castellana con Ayala. Margarita Taylor, fundadora del salón, era la anfitriona de las sofisticadas reuniones sociales que camuflaban las conversaciones entre agentes de la Inteligencia británica.

Embassy funcionaba como tapadera. Burlando la vigilancia de la Gestapo y las autoridades franquistas (neutrales sobre el papel, germanófilas en realidad), Taylor alojaba a los refugiados que Lalo y sus compañeros evacuaban más tarde hacia el extranjero. El médico vigués también acogía a esos fugitivos del Tercer Reich en su piso de Madrid, e incluso en su residencia gallega en La Portela, desde donde facilitaba su escapada a Portugal.

Galicia era además la penúltima fase de una ruta de escape ideada por Lalo y que nacía en el campo de concentración de Miranda de Ebro. El régimen franquista retenía allí no solo a prisioneros de la Guerra Civil, sino a cientos de refugiados judíos, en su mayoría checos y polacos. Lalo aprovechó su cargo de médico de la Embajada británica para expedir informes falsos, convenciendo a los carceleros de liberar a los rehenes para evitar contagios.

El asedio de la Gestapo obligó a Lalo a emigrar a Londres en 1942, recién casado con Moncha. Con la ayuda de su esposa, Lalo continuó su labor humanitaria hasta el final de la guerra, cuando el matrimonio regresó a España.

Él jamás volvió a hablar de sus hazañas, y ella solía regatear las preguntas con evasivas. Patricia ha reconstruido su relato a partir de esos testimonios fragmentados, de sus propios recuerdos y de los documentos secretos que la Inteligencia británica desclasificó en 2005, poco después de la muerte de Moncha

Años de intriga e investigación han desembocado en una novela fascinante, donde la emoción y el peligro barnizan cada párrafo. Patricia Martínez de Vicente ha tardado 20 años en desvelar el secreto de sus padres, pero por fin ha encontrado respuestas. "¿Que por qué lo hicieron?" Guarda unos segundos de silencio, no tanto para reflexionar como para llenar de orgullosa luz su mirada. Y por fin, con una sonrisa cómplice, sentencia: "Por amor a la vida".

Así pois, Ainara, un novo título para a túa ampla colección.

27/01/10

Despedida de Andrea no club de lectura

Unha gran mágoa: unha das nosas integrantes marcha para México. Botarémola de menos. Todo o club se desviviu hoxe por lle facer unha festa de despedida antes de nos sentar a falar da nosa última lectura e de moitos outros libros que xorden en cada reunión.


Tamén lle pedimos un discurso de despedida, algo que a min, particularmente, encheume de emoción. Hai tan só catros meses que nos coñecemos, que formamos o club, e as súas palabras foron especiais: un dos mellores recordos que levo comigo é este club; aquí fixen amigos novos, aquí compartín paixóns. Pídovos que o curso próximo, aínda que non estea Gracia convosco, sigades tendo este club, non deixedes que esmoreza. Porque é moito máis importante do que nun principio parece, e porque a xente que non pertence a el non ten nin idea do que está a perder.

Ata sempre, Andrea.

A miña planta de laranxa lima

Cheo de lembranzas, un libro marabilloso para todas as idades que hai que ler nalgún momento da vida: A miña planta de laranxa lima de José Mauro de Vasconcelos, publicado pola editorial Primerapersona. Iso si, cun pano ao voso carón, non coñezo a case ninguén que sexa capaz de reprimir as bágoas.
Cando llo levei por primeira vez ao Departamento, leuno a miña querida Teresa. Cando mo volveu, prohibiumo ler. Sempre desexa evitar que eu sufra! E daquela obedecín, claro. Pero como non lelo? Si, efectivamente, o libro é dunha tristura inconmensurábel. Pero, tan sumamente tenro...
Foi o último libro proposto no club de lectura. Pero, curiosamente, acabouno lendo medio instituto. Sobre todo, gran parte do profesorado. Un boca a boca que funcionou sen case a miña intervención. Do Departamento de Galego ao de Español, deste ao de Inglés, de aquí ao de Historia, Música... Todo un éxito!
Seguramente a maior parte de vós xa o coñecedes. Se non o lestes aínda, non tardedes moito, é unha auténtica fermosura. Dá igual os anos que teñas, podes lelo con dez ou con oitenta: vaiche gustar. O contario é impensábel. Ou imposíbel.


Jose Mauro de Vasconcelos - Mi planta de naranja lima

24/12/09

A Esmorga

Comentario de Ana Cristina Des Pérez

A esmorga
Eduardo Blanco Amor
Galaxia


Pareceume un libro bastante dinámico, aínda que algunhas veces non entendía ben algunha palabra.
A maneira en que o escritor escribiu o libro paréceme moi orixinal, porque hai que maxinar máis ou menos o que o xuíz lle está a preguntar. É un libro entretido, cun montón de pelexas que ten manteñen alerta.
O final sorprendeume moito. Non o esperaba.
O personaxe que máis me gustou, ao principio só, foi o Bocas, pero despois xa me pareceu un brutallán e un inconsciente con esa teima de que quería ver a aquela muller. Ao final decanteime polo personaxe de Cibrán, que dentro de todo o malo, era o máis sensato.
A parte máis desagradable do libro foi cando se ispen para secar a roupa e describen a Milhomes.
A conclusión que tirei cando rematei de ler o libro foi que me gustou e que todo o mundo debería lelo.

23/12/09

A Esmorga

Comentario de Andrea Rodríguez


Tras ler Xente ao Lonxe quedara con moitas ganas de volver a ler a Eduardo Blanco Amor, pero teño que dicir que me gustou moito máis aquel que este do que estamos arestora a falar. O que máis me chamou a atención foi o pensamento do protagonista, gústame como o describe e sente. Tamén se me aceleraba o corazón naqueles momentos nos que ían facer algunha falcatruada.

22/12/09

Roteiro A Esmorga

Hoxe tivemos unha reunión do club máis que especial. Por dous motivos: porque non nos reunimos na biblioteca para falar do libro e o segundo porque contamos coa visita de parte do club de lectura dos cursos pasados de Silleda. Así que a miña ledicia era moita. O malo foi o tempo: a choiva acompañounos de tal xeito que tivemos que abandonar o roteiro sen atopar a última placa.
Roteiro? Que roteiro?
Si. Se decidimos ler A Esmorga foi, entre outras cousas, por poder realizar algo diferente. Aínda que non saíu como queriamos por mor do tempo, resultou unha tarde interesante e totalmente diferente, poder recrear os pasos dos nosos protagonistas polo Ourense vello, unha cidade que tanto amo e unha parte vella que tanta xente descoñece.



Grazas Ana por acompañarnos e guiarnos, por mollarte connosco e por compartir a nosa tarde.

21/12/09

A mansión dos Pampín

Comentario de Andrea Rodríguez Pérez

Gústame como amosa a realidade do mundo dos construtores que só pensan en edificar e facer edificios cada vez máis grandes e impersoais co único fin de facer cartos.
Para min o máis destacado é o das axudas, porque hai moitas e conceden as que queren e a quen queren.
Paréceme incrible e deume moita rabia o dos castros e a actuación das institucións públicas ante o caso. Pasa só neste país?

Sobre A mansión dos Pampín

Hoxe reunión extra do club de lectura para falarmos d'A mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado. Serviunos para reflexionar sobre o Dereito a unha vivenda digna, sobre o pouco amor polo noso, o escaso respecto polo noso patrimonio histórico e cultural, da especulación e da pouca ética dos construtores. Mesmo falamos da incultura como mai de todos estes males.
Tamén comentamos o achegamento á lectura en banda deseñada, un soporte ao que, curiosamente, non están acostumados. Deste libro dinnos:
Álbum de banda deseñada arredor do feismo arquitectónico e do caos urbanístico en clave de humor. Desenvolvido no marco do Proxecto Terra do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG). Tivo dúas edicións, comercialmente en castelán, publicada por Norma Editorial, e mais unha edición no orixinal en galego, da Consellería de Política Territorial en colaboración co COAG. O Proxecto Terra levou o premio á mellor iniciativa galega a prol da banda deseñada 2004, que otorgan o Concello de Ourense e a Casa da Xuventude de Ourense. En Portugal titulouse A mansão dos Pimpão (Ed.Asa) e en Francia La demeure des Gomez.

O libro baséase nas experiencias dun urbanita que no trance de sacarlle rendemento á vella casa da aldea entra en contacto con veciños ignorantes, construtores sen escrúpulos e alcaldes corruptos. A definición dos personaxes é maxistral, incluído o que podería ser o aparellador municipal, que en dúas viñetas trata de poñer un pouco de sentidiño nesta orxía de avaricia.