E falando de Guerra Civil...
Álvarez, Blanca: El maleficio de la espina. Destino
Cercas, Javier: Soldados de Salamina. Tusquets
Corral, Pedro: La ciudad de arena . El Aleph
Ennis, G. : War story, condors. Norma
Gimènez, Carlos: Malos tiempos 36-39. Glénat
Grandes, Almudena: Corazón helado. Tusquets
Isaac, Rosa: ¡Otra maldita novela sobre la guerra civil! . Seix Barral
Llamazares, Julio : Luna de lobos. Seix Barral
López Silva, Inma : Neve en abril. Galaxia
Martínez de Pisón, I. : Enterrad a los muertos. Seix Barral
Martínez de Pisón, I.: Dientes de leche . Seix Barral
Quinto, M.: Duke . Edebé
Rivas, Manuel : A lingua das bolboretas. Galaxia
Rivas, Manuel : O lapis do carpinteiro. Xerais
Roca, Paco: El Faro. Astiberri
Sierra i Fabra, J. : Los fuegos de la memoria. Algar
Graham, Helen : Breve historia de la guerra civil. Espasa
Alfaya, Javier: El año del milagro. Bruño
Alonso, Manuel Luis : Tiempo de nubes negras . Anaya
Alvarez, Blanca : Memoria del infierno . Edebé
Álvarez, Blanca: Palabras de Pan . Edelvives
Àlvarez, Blanca : Las fuentes del destino. Edelvives
Atxaga, Bernardo : Memorias de una vaca . SM
Bernard, Heliane : Guernica. Kalandraka
Cameselle, Roque: O Pausiñas . Galaxia
Cañizo, J. Antonio : ¡Canalla, traidor, morirás!. SM
Cebrián, Eloy : Bajo la fría luz de octubre . Alfaguara
Cela, Jaume : Silencio no corazón. Galaxia
Chamorro, Margot : Tempo rachado . Xerais
Dalmases, Antoni : Yo, el desconocido. SM
Díez, Luis Mateo: Lunas del Caribe . Anaya
Farias, Juan : Crónicas de Media Tarde . Gaviota
Fernández Paz, Agustín: Noite de voraces sombras . Xerais
Fernández Paz, Agustín : Corredores de sombra. Xerais
Fillol, Luce : Mañá fará bo día . Galaxia
García Teijeiro, A. : A teima de Xan. Sotelo Blanco
Gómez Cerdá, Alfredo: Noche de alacranes. SM
Gónzalez Álvarez,X.R. : A encrucillada na torre . Galaxia
Hernández Chambers, Daniel : La ciudad gris. SM
López, Siro : Sorrir en Frades . Casals
Lorenzo, Xabier : A serra máxica. Memorias de Nadal…. Ed. do Castro
Marías, Fernando : La batalla de Matxitxaco . Anaya
Marías, Fernando: Cielo abajo . Anaya
Marías, Fernando : Zara y el librero de Bagdag. SM
Mayoral, Marina : Tristes armas. Xerais
Meabe Plaza, M.: Un año en el faro . Lóguez
Muñoz Puelles, V. : La perrona. Anaya
Neira Vilas, Xosé : Memorias dun neno labrego . Ed. do Castro
Neira Vilas, Xosé: Cartas a Lelo . Ed. do Castro
Neira Vilas, Xosé: Aqueles anos de Moncho. Xerais
Oca Martínez, X.M. : Todo o peso do ceo . Edelvives
Pascual, Emilio : El fantasma anidó bajo el alero . Anaya
Perozo, X. A. : Caderno de Riparia . Xerais
Rayó, Miguel: El camino del faro. Edebé
Ventoso Marió, X.A. : A pesca está no vento : historia de Nico. Ir Indo
Xabier Quiroga: O Cabo do Mundo. Xerais.
Antón Riveiro Coello: As rulas de Bakunin. Galaxia
26/03/10
25/03/10
Con Rosa Aneiros
Este martes reunímonos con Rosa Aneiros para falar do último libro lido no noso club: Sol de Inverno. Como xa falei marabillada deste encontro, preferín deixar que fosen outras as palabras que deixen testemuña. Grazas, Carmen. Déixovos con ela:
É un privilexio que un autor nos faga partícipes do seu proceso de creación literaria. Grazas, Rosa Aneiros, por compartilo connosco dun xeito tan próximo, xeneroso e ameno.
Transmitíchesnos a túa paixón por escribir e por afondar nas miserias e grandezas da alma humana.
Un pracer lerte e, outro máis, escoitarte.
É un privilexio que un autor nos faga partícipes do seu proceso de creación literaria. Grazas, Rosa Aneiros, por compartilo connosco dun xeito tan próximo, xeneroso e ameno.
Transmitíchesnos a túa paixón por escribir e por afondar nas miserias e grandezas da alma humana.
Un pracer lerte e, outro máis, escoitarte.
16/03/10
Un galego contra o Holocausto
Como unha das nosas integrantes está máis ca interesada no tema nazi (cantos libros leva lidos sobre isto?) o que vou topando na rede cólgollo no blogue, para o seu disfrute. Hoxe topei isto en Interneteando:
'La clave Embassy', de Patricia Martínez de Vicente. La Esfera de los Libros, 2010. 24 euros. 416 páginas
En 1986, mientras preparaba la mudanza del hogar familiar en Chamberí, Patricia Martínez de Vicente encontró un enigmático diario cuya portada sólo mostraba una fecha: 1942. En el interior pudo leer unas notas escritas en inglés por su difunto padre, y cuyo críptico contenido despertó sus sospechas, azuzadas por las vagas explicaciones maternas. Dos décadas después, Martínez de Vicente resuelve el misterio con 'La clave Embassy', el relato de una historia tan asombrosa como conmovedora.
Lalo Martínez era un gallego (en el sentido étnico de la palabra) sin filiación política en una época donde la imparcialidad se antojaba sospechosa. Educado a la inglesa, médico de la embajada británica en Madrid desde el final de la Guerra Civil, Lalo era... un señorito. Sin embargo, su frívolo estilo de vida apenas escondía su vocación de héroe.
Tal y como expresa su hija y autora del libro en entrevista con elmundo.es, "Lalo fue el iniciador de las rutas de evacuación clandestinas constituidas por el Servicio Secreto británico, el MI6. Antes de que estuviesen debidamente organizadas, él abrió esas vías de escape para los perseguidos por el nazismo".
La aventura arranca en Embassy, salón de té 'pera' en el Madrid de posguerra y que aún pervive en la intersección de Castellana con Ayala. Margarita Taylor, fundadora del salón, era la anfitriona de las sofisticadas reuniones sociales que camuflaban las conversaciones entre agentes de la Inteligencia británica.
Embassy funcionaba como tapadera. Burlando la vigilancia de la Gestapo y las autoridades franquistas (neutrales sobre el papel, germanófilas en realidad), Taylor alojaba a los refugiados que Lalo y sus compañeros evacuaban más tarde hacia el extranjero. El médico vigués también acogía a esos fugitivos del Tercer Reich en su piso de Madrid, e incluso en su residencia gallega en La Portela, desde donde facilitaba su escapada a Portugal.
Galicia era además la penúltima fase de una ruta de escape ideada por Lalo y que nacía en el campo de concentración de Miranda de Ebro. El régimen franquista retenía allí no solo a prisioneros de la Guerra Civil, sino a cientos de refugiados judíos, en su mayoría checos y polacos. Lalo aprovechó su cargo de médico de la Embajada británica para expedir informes falsos, convenciendo a los carceleros de liberar a los rehenes para evitar contagios.
El asedio de la Gestapo obligó a Lalo a emigrar a Londres en 1942, recién casado con Moncha. Con la ayuda de su esposa, Lalo continuó su labor humanitaria hasta el final de la guerra, cuando el matrimonio regresó a España.
Él jamás volvió a hablar de sus hazañas, y ella solía regatear las preguntas con evasivas. Patricia ha reconstruido su relato a partir de esos testimonios fragmentados, de sus propios recuerdos y de los documentos secretos que la Inteligencia británica desclasificó en 2005, poco después de la muerte de Moncha
Años de intriga e investigación han desembocado en una novela fascinante, donde la emoción y el peligro barnizan cada párrafo. Patricia Martínez de Vicente ha tardado 20 años en desvelar el secreto de sus padres, pero por fin ha encontrado respuestas. "¿Que por qué lo hicieron?" Guarda unos segundos de silencio, no tanto para reflexionar como para llenar de orgullosa luz su mirada. Y por fin, con una sonrisa cómplice, sentencia: "Por amor a la vida".
'La clave Embassy', de Patricia Martínez de Vicente. La Esfera de los Libros, 2010. 24 euros. 416 páginas
En 1986, mientras preparaba la mudanza del hogar familiar en Chamberí, Patricia Martínez de Vicente encontró un enigmático diario cuya portada sólo mostraba una fecha: 1942. En el interior pudo leer unas notas escritas en inglés por su difunto padre, y cuyo críptico contenido despertó sus sospechas, azuzadas por las vagas explicaciones maternas. Dos décadas después, Martínez de Vicente resuelve el misterio con 'La clave Embassy', el relato de una historia tan asombrosa como conmovedora.
Lalo Martínez era un gallego (en el sentido étnico de la palabra) sin filiación política en una época donde la imparcialidad se antojaba sospechosa. Educado a la inglesa, médico de la embajada británica en Madrid desde el final de la Guerra Civil, Lalo era... un señorito. Sin embargo, su frívolo estilo de vida apenas escondía su vocación de héroe.
Tal y como expresa su hija y autora del libro en entrevista con elmundo.es, "Lalo fue el iniciador de las rutas de evacuación clandestinas constituidas por el Servicio Secreto británico, el MI6. Antes de que estuviesen debidamente organizadas, él abrió esas vías de escape para los perseguidos por el nazismo".
La aventura arranca en Embassy, salón de té 'pera' en el Madrid de posguerra y que aún pervive en la intersección de Castellana con Ayala. Margarita Taylor, fundadora del salón, era la anfitriona de las sofisticadas reuniones sociales que camuflaban las conversaciones entre agentes de la Inteligencia británica.
Embassy funcionaba como tapadera. Burlando la vigilancia de la Gestapo y las autoridades franquistas (neutrales sobre el papel, germanófilas en realidad), Taylor alojaba a los refugiados que Lalo y sus compañeros evacuaban más tarde hacia el extranjero. El médico vigués también acogía a esos fugitivos del Tercer Reich en su piso de Madrid, e incluso en su residencia gallega en La Portela, desde donde facilitaba su escapada a Portugal.
Galicia era además la penúltima fase de una ruta de escape ideada por Lalo y que nacía en el campo de concentración de Miranda de Ebro. El régimen franquista retenía allí no solo a prisioneros de la Guerra Civil, sino a cientos de refugiados judíos, en su mayoría checos y polacos. Lalo aprovechó su cargo de médico de la Embajada británica para expedir informes falsos, convenciendo a los carceleros de liberar a los rehenes para evitar contagios.
El asedio de la Gestapo obligó a Lalo a emigrar a Londres en 1942, recién casado con Moncha. Con la ayuda de su esposa, Lalo continuó su labor humanitaria hasta el final de la guerra, cuando el matrimonio regresó a España.
Él jamás volvió a hablar de sus hazañas, y ella solía regatear las preguntas con evasivas. Patricia ha reconstruido su relato a partir de esos testimonios fragmentados, de sus propios recuerdos y de los documentos secretos que la Inteligencia británica desclasificó en 2005, poco después de la muerte de Moncha
Años de intriga e investigación han desembocado en una novela fascinante, donde la emoción y el peligro barnizan cada párrafo. Patricia Martínez de Vicente ha tardado 20 años en desvelar el secreto de sus padres, pero por fin ha encontrado respuestas. "¿Que por qué lo hicieron?" Guarda unos segundos de silencio, no tanto para reflexionar como para llenar de orgullosa luz su mirada. Y por fin, con una sonrisa cómplice, sentencia: "Por amor a la vida".
Así pois, Ainara, un novo título para a túa ampla colección.
27/01/10
Despedida de Andrea no club de lectura
Unha gran mágoa: unha das nosas integrantes marcha para México. Botarémola de menos. Todo o club se desviviu hoxe por lle facer unha festa de despedida antes de nos sentar a falar da nosa última lectura e de moitos outros libros que xorden en cada reunión.
Tamén lle pedimos un discurso de despedida, algo que a min, particularmente, encheume de emoción. Hai tan só catros meses que nos coñecemos, que formamos o club, e as súas palabras foron especiais: un dos mellores recordos que levo comigo é este club; aquí fixen amigos novos, aquí compartín paixóns. Pídovos que o curso próximo, aínda que non estea Gracia convosco, sigades tendo este club, non deixedes que esmoreza. Porque é moito máis importante do que nun principio parece, e porque a xente que non pertence a el non ten nin idea do que está a perder.
Ata sempre, Andrea.
A miña planta de laranxa lima
Cheo de lembranzas, un libro marabilloso para todas as idades que hai que ler n
algún momento da vida: A miña planta de laranxa lima de José Mauro de Vasconcelos, publicado pola editorial Primerapersona. Iso si, cun pano ao voso carón, non coñezo a case ninguén que sexa capaz de reprimir as bágoas.
Cando llo levei por primeira vez ao Departamento, leuno a miña querida Teresa. Cando mo volveu, prohibiumo ler. Sempre desexa evitar que eu sufra! E daquela obedecín, claro. Pero como non lelo? Si, efectivamente, o libro é dunha tristura inconmensurábel. Pero, tan sumamente tenro...
Foi o último libro proposto no club de lectura. Pero, curiosamente, acabouno lendo medio instituto. Sobre todo, gran parte do profesorado. Un boca a boca que funcionou sen case a miña intervención. Do Departamento de Galego ao de Español, deste ao de Inglés, de aquí ao de Historia, Música... Todo un éxito!
Seguramente a maior parte de vós xa o coñecedes. Se non o lestes aínda, non tardedes moito, é unha auténtica fermosura. Dá igual os anos que teñas, podes lelo con dez ou con oitenta: vaiche gustar. O contario é impensábel. Ou imposíbel.
algún momento da vida: A miña planta de laranxa lima de José Mauro de Vasconcelos, publicado pola editorial Primerapersona. Iso si, cun pano ao voso carón, non coñezo a case ninguén que sexa capaz de reprimir as bágoas.Cando llo levei por primeira vez ao Departamento, leuno a miña querida Teresa. Cando mo volveu, prohibiumo ler. Sempre desexa evitar que eu sufra! E daquela obedecín, claro. Pero como non lelo? Si, efectivamente, o libro é dunha tristura inconmensurábel. Pero, tan sumamente tenro...
Foi o último libro proposto no club de lectura. Pero, curiosamente, acabouno lendo medio instituto. Sobre todo, gran parte do profesorado. Un boca a boca que funcionou sen case a miña intervención. Do Departamento de Galego ao de Español, deste ao de Inglés, de aquí ao de Historia, Música... Todo un éxito!
Seguramente a maior parte de vós xa o coñecedes. Se non o lestes aínda, non tardedes moito, é unha auténtica fermosura. Dá igual os anos que teñas, podes lelo con dez ou con oitenta: vaiche gustar. O contario é impensábel. Ou imposíbel.
Jose Mauro de Vasconcelos - Mi planta de naranja lima
24/12/09
A Esmorga
Comentario de Ana Cristina Des Pérez
A esmorga
Eduardo Blanco Amor
Galaxia
A esmorga
Eduardo Blanco Amor
Galaxia
Pareceume un libro bastante dinámico, aínda que algunhas veces non entendía ben algunha palabra.
A maneira en que o escritor escribiu o libro paréceme moi orixinal, porque hai que maxinar máis ou menos o que o xuíz lle está a preguntar. É un libro entretido, cun montón de pelexas que ten manteñen alerta.
O final sorprendeume moito. Non o esperaba.
O personaxe que máis me gustou, ao principio só, foi o Bocas, pero despois xa me pareceu un brutallán e un inconsciente con esa teima de que quería ver a aquela muller. Ao final decanteime polo personaxe de Cibrán, que dentro de todo o malo, era o máis sensato.
A parte máis desagradable do libro foi cando se ispen para secar a roupa e describen a Milhomes.
A conclusión que tirei cando rematei de ler o libro foi que me gustou e que todo o mundo debería lelo.
A maneira en que o escritor escribiu o libro paréceme moi orixinal, porque hai que maxinar máis ou menos o que o xuíz lle está a preguntar. É un libro entretido, cun montón de pelexas que ten manteñen alerta.
O final sorprendeume moito. Non o esperaba.
O personaxe que máis me gustou, ao principio só, foi o Bocas, pero despois xa me pareceu un brutallán e un inconsciente con esa teima de que quería ver a aquela muller. Ao final decanteime polo personaxe de Cibrán, que dentro de todo o malo, era o máis sensato.
A parte máis desagradable do libro foi cando se ispen para secar a roupa e describen a Milhomes.
A conclusión que tirei cando rematei de ler o libro foi que me gustou e que todo o mundo debería lelo.
23/12/09
A Esmorga
Comentario de Andrea Rodríguez
Tras ler Xente ao Lonxe quedara con moitas ganas de volver a ler a Eduardo Blanco Amor, pero teño que dicir que me gustou moito máis aquel que este do que estamos arestora a falar. O que máis me chamou a atención foi o pensamento do protagonista, gústame como o describe e sente. Tamén se me aceleraba o corazón naqueles momentos nos que ían facer algunha falcatruada.
22/12/09
Roteiro A Esmorga
Hoxe tivemos unha reunión do club máis que especial. Por dous motivos: porque non nos reunimos na biblioteca para falar do libro e o segundo porque contamos coa visita de parte do club de lectura dos cursos pasados de Silleda. Así que a miña ledicia era moita. O malo foi o tempo: a choiva acompañounos de tal xeito que tivemos que abandonar o roteiro sen atopar a última placa.
Roteiro? Que roteiro?
Si. Se decidimos ler A Esmorga foi, entre outras cousas, por poder realizar algo diferente. Aínda que non saíu como queriamos por mor do tempo, resultou unha tarde interesante e totalmente diferente, poder recrear os pasos dos nosos protagonistas polo Ourense vello, unha cidade que tanto amo e unha parte vella que tanta xente descoñece.
Roteiro? Que roteiro?
Si. Se decidimos ler A Esmorga foi, entre outras cousas, por poder realizar algo diferente. Aínda que non saíu como queriamos por mor do tempo, resultou unha tarde interesante e totalmente diferente, poder recrear os pasos dos nosos protagonistas polo Ourense vello, unha cidade que tanto amo e unha parte vella que tanta xente descoñece.
Grazas Ana por acompañarnos e guiarnos, por mollarte connosco e por compartir a nosa tarde.
Roteirodaesmorga
View more presentations from ourensan.
21/12/09
A mansión dos Pampín
Comentario de Andrea Rodríguez Pérez
Gústame como amosa a realidade do mundo dos construtores que só pensan en edificar e facer edificios cada vez máis grandes e impersoais co único fin de facer cartos.
Para min o máis destacado é o das axudas, porque hai moitas e conceden as que queren e a quen queren.
Paréceme incrible e deume moita rabia o dos castros e a actuación das institucións públicas ante o caso. Pasa só neste país?
Para min o máis destacado é o das axudas, porque hai moitas e conceden as que queren e a quen queren.
Paréceme incrible e deume moita rabia o dos castros e a actuación das institucións públicas ante o caso. Pasa só neste país?
Sobre A mansión dos Pampín
Hoxe reunió
n extra do club de lectura para falarmos d'A mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado. Serviunos para reflexionar sobre o Dereito a unha vivenda digna, sobre o pouco amor polo noso, o escaso respecto polo noso patrimonio histórico e cultural, da especulación e da pouca ética dos construtores. Mesmo falamos da incultura como mai de todos estes males.
n extra do club de lectura para falarmos d'A mansión dos Pampín, de Miguelanxo Prado. Serviunos para reflexionar sobre o Dereito a unha vivenda digna, sobre o pouco amor polo noso, o escaso respecto polo noso patrimonio histórico e cultural, da especulación e da pouca ética dos construtores. Mesmo falamos da incultura como mai de todos estes males.Tamén comentamos o achegamento á lectura en banda deseñada, un soporte ao que, curiosamente, non están acostumados. Deste libro dinnos:
Álbum de banda deseñada arredor do feismo arquitectónico e do caos urbanístico en clave de humor. Desenvolvido no marco do Proxecto Terra do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG). Tivo dúas edicións, comercialmente en castelán, publicada por Norma Editorial, e mais unha edición no orixinal en galego, da Consellería de Política Territorial en colaboración co COAG. O Proxecto Terra levou o premio á mellor iniciativa galega a prol da banda deseñada 2004, que otorgan o Concello de Ourense e a Casa da Xuventude de Ourense. En Portugal titulouse A mansão dos Pimpão (Ed.Asa) e en Francia La demeure des Gomez.
O libro baséase nas experiencias dun urbanita que no trance de sacarlle rendemento á vella casa da aldea entra en contacto con veciños ignorantes, construtores sen escrúpulos e alcaldes corruptos. A definición dos personaxes é maxistral, incluído o que podería ser o aparellador municipal, que en dúas viñetas trata de poñer un pouco de sentidiño nesta orxía de avaricia.
Álbum de banda deseñada arredor do feismo arquitectónico e do caos urbanístico en clave de humor. Desenvolvido no marco do Proxecto Terra do Colexio Oficial de Arquitectos de Galicia (COAG). Tivo dúas edicións, comercialmente en castelán, publicada por Norma Editorial, e mais unha edición no orixinal en galego, da Consellería de Política Territorial en colaboración co COAG. O Proxecto Terra levou o premio á mellor iniciativa galega a prol da banda deseñada 2004, que otorgan o Concello de Ourense e a Casa da Xuventude de Ourense. En Portugal titulouse A mansão dos Pimpão (Ed.Asa) e en Francia La demeure des Gomez.
O libro baséase nas experiencias dun urbanita que no trance de sacarlle rendemento á vella casa da aldea entra en contacto con veciños ignorantes, construtores sen escrúpulos e alcaldes corruptos. A definición dos personaxes é maxistral, incluído o que podería ser o aparellador municipal, que en dúas viñetas trata de poñer un pouco de sentidiño nesta orxía de avaricia.
14/12/09
Ronseis de lectura III
El señor Pip tamén nos fixo reflexionar sobre o poder da literatura, da palabra escrita, do amor pola lectura e polos libros que, asemade, todos e toda compartimos no club:
- Alan Bennett: Una lectora nada común. Anagrama
- Ana Mª Fernández: Marta ten a solución. Galaxia
-Asne Seierstad: El librero de Kabul. Maeva
- Carlos María Domínguez: La casa de papel Mondadori
- Christine Aziz: Los lectores del país de las aceitunas
- Georgia Byng: Molly Moon y el increíble libro del hipnotismo
- Geraldine Brooks: Los guardianes del libro Círculo de Lectores
- Helene Hanff: 84, Charing Cross Road. Anagrama
- Marcela Serrano: La llorona. Planeta
- Marcos Calveiro. Festina Lente. Xerais
- Marie-Sabine Roger: Tardes con Margueritte. Duomo
- Martin Baltscheit: El pequeño señor Paul
- Paul Auster: El libro de las ilusiones
- Paul Auster: El palacio de la luna
- Ray Bradbury: Farenheit 451
- Roberto Vecchioni: El librero de Selinunte. Gadir
- Sam Savage: Firmin. Seix Barral
- Stefan Zweig: Mendel, el de los libros. Acantilado
13/12/09
Ronseis de lectura II
Este segundo Ronsel de lectura lévanos a falar de guerras e sufrimento. Case nada!
- Andrea Levy: Pequeña isla. Anagrama
- Andrew Miller: Los optimistas. Salamandra
- Ari Folman e David Polonsky: Vals con Bashir . Salamandra
- Atiq Rahimi: La piedra de la paciencia Círculo
- Cormac McCarthy: La carretera. Mondadori
- Cormac McCarthy: No es país para viejos. Mondadori
- Elena O'Callaghan e María Jesús Santos: El color de la arena. Edelvives
- Emmanuel Guibert, Didier Lefèvre e Frédéric Lemercier: El fotógrafo. Glenat
- Eric-Emmanuel Schmitt: Ulises from Bagdad . Destino
- Evelio Rosero: Los ejércitos. Tusquets
- Janice Y. K. Lee: La maestra de piano. Salamandra
- Julia Franck: A Muller do Mediodía. Sotelo Blanco
- Kader Abdolah: El reflejo de las palabras. Salamandra
- Lee Child: El camino difícil . RBA
- Magda Szabó: La puerta . Mondadori
- Manu Lacernet: La línea de fuego. Una aventura rocambolesca de Vincent van Gogh. Norma
- Manuel Cráneo: Os lobos de Moeche. Demo editorial
- Mario Benedetti: La tregua . Alianza
- Mary Shelley: El último hombre. El Cobre
- Miguel Anxo Murado: Fin de século en Palestina. Galaxia
- Nancy Huston: La huella del ángel. Salamandra
- Philippe Claudel: La nieta del señor Linh. Salamandra
- Sebastian Faulks: La canción del cielo . Seix Barral
- Vasili Grossman: Vida y destino Galaxia Gutenberg
- Víctor Serge: El caso Tulayev. Alfaguara
- Yasmina Khadra: Lo que el día debe a la noche. Destino
- Zlata Filipovic: Diario de Zlata. Aguilar
12/12/09
El señor Pip
Comentario de Andrea Rodríguez Pérez
Non sei por que foi un libro que non me chegou, e precisamente por iso me gustaría volver a lelo nun futuro para ver se cambia a miña opinión.
Aínda así o que máis me chamou a atención e aínda lle dou voltas é a personaxe do señor Watts, non entendo aínda agora a súa personalidade.
Posiblemente o que máis me gustou foi a forma de cambiar e darse conta das cousas da nai de Matilda, creo que é unha personaxe moi real precisamente por iso, porque amosa claroescuros coma calquera de nós.
Aínda así o que máis me chamou a atención e aínda lle dou voltas é a personaxe do señor Watts, non entendo aínda agora a súa personalidade.
Posiblemente o que máis me gustou foi a forma de cambiar e darse conta das cousas da nai de Matilda, creo que é unha personaxe moi real precisamente por iso, porque amosa claroescuros coma calquera de nós.
11/12/09
El señor Pip
Comentario de Tania Veiga
O libro cóntanos en primeira persoa a historia de Matilde, unha rapaza que ten que vivir nunha pequena aldea durante a guerra civil. Por causa desta, apenas ten nivel escolar, pero todo cambia cando o señor Watts decide contar a historia de Pip reabrindo a escola, onde invita tamén ás mulleres do lugar para que conten o que saben da vida.
Todo isto atópase tinxido polo medo que sofre a xente ante a represión e a crueldade que se respira, ante o medo a seren atopados e esquilmados polos soldados de calquera bando. Malia todo, son atopados.
El señor Pip amosa as secuelas que provoca unha guerra, a perda de seres queridos, a unión no medio do odio por amor á vida e os posibles trastornos psicolóxicos que a crueldade provoca.
Todo isto atópase tinxido polo medo que sofre a xente ante a represión e a crueldade que se respira, ante o medo a seren atopados e esquilmados polos soldados de calquera bando. Malia todo, son atopados.
El señor Pip amosa as secuelas que provoca unha guerra, a perda de seres queridos, a unión no medio do odio por amor á vida e os posibles trastornos psicolóxicos que a crueldade provoca.
10/12/09
Arredor do señor Pip
Onte nova reunión do club de lectura, despois de exames e agobios. Para compensar o tempo, levamos de "deberes" dous libros para estes días que nos quedan antes do nadal. Como somos moi lectores, estamos encantad@s.
Aínda que encantada estou eu vendo como isto medra. Dous novos alumnos queren sumarse ás reunións, desta volta unha nova profe nos acompañou... e catros profes máis quixeron ler o libro aínda que non puideran asistir. Unha bola de neve calorosa que confío que o ano próximo teña a súa andaina pa
rticular.
Pero estabamos falando de que o libro que lemos foi El señor Pip, de Lloyd Jones, un libro máxico, tenro, feroz, literario... Cando estabamos comendo deime conta de que o grupo comezara a falar do libro, así, sen máis. Iso emocionoume profundamente. Eu, nun recuncho da mesa, falando coa outra profe, deime conta pouco a pouco da naturalidade que para eles tiña abordar os acontecementos do libro sen chegar á reunión. É unha sensación de orgullo e de benestar. Realmente, o libro deu moito de si. Falamos da crueldade do ser humanos, falamos da importancia da literatura, falamos da figura da nai, falamos das guerras... falamos e moito falamos, pasou o tempo deseguida!
De verdade, se non o coñecedes, se non o lestes, tentade facelo: o pracer dun bo libro está asegurado. Porque a fascinación do personaxe principal do libro pola lectura e pola literatura transmítese máis aló das súas páxinas. Porque sentiremos a violencia na nosa propia pel. Porque deixaranos unha pegada que moi poucos libros conseguen. Porque sempre queda a esperanza do futuro.
rticular.
Pero estabamos falando de que o libro que lemos foi El señor Pip, de Lloyd Jones, un libro máxico, tenro, feroz, literario... Cando estabamos comendo deime conta de que o grupo comezara a falar do libro, así, sen máis. Iso emocionoume profundamente. Eu, nun recuncho da mesa, falando coa outra profe, deime conta pouco a pouco da naturalidade que para eles tiña abordar os acontecementos do libro sen chegar á reunión. É unha sensación de orgullo e de benestar. Realmente, o libro deu moito de si. Falamos da crueldade do ser humanos, falamos da importancia da literatura, falamos da figura da nai, falamos das guerras... falamos e moito falamos, pasou o tempo deseguida!
De verdade, se non o coñecedes, se non o lestes, tentade facelo: o pracer dun bo libro está asegurado. Porque a fascinación do personaxe principal do libro pola lectura e pola literatura transmítese máis aló das súas páxinas. Porque sentiremos a violencia na nosa propia pel. Porque deixaranos unha pegada que moi poucos libros conseguen. Porque sempre queda a esperanza do futuro.
Subscribirse a:
Publicacións (Atom)
