La llave

Falamos de exilio ou emigración forzada a través deste fermoso álbum: "La llave" publicado por Lóguez:

Susana Lamas:

Este libro encantoume porque trata un tema moi actual. Tamén me gusta porque trata dos sentimentos dunha nena refuxiada e eu non os coñecía.

Daniel Álvarez:

O libro non me gustou porque a ninguén lle gusta ter que abandonar a súa propia casa na que viviu sempre por culpa dunha guerra. E hai que recoñecer que o feito de abandonar o teu país é o moi duro.

Katia Gaiteiro:

Gustoume porque hoxe en día iso pasa moitas veces e é moi duro ter que marchar do teu país e abandonar a túa casa e todas as túas cousas e non saber se vas volver algún día.

Andrea Garrido:

Non é un libro do meu gusto aínda que trata un tema real e actual no mundo árabe. Fálanos da inxustiza que supón marchar da propia casa e non poder facer unha vida normal.

Estefanía López Antelo:

Este libro é moi interesante e axúdanos a comprender mellor como se senten e como viven as mulleres refuxiadas. O libro narra a historia dunha nena que pasa de vivir nun lugar "desenvolvido" a vivir nunha tenda de lona, nun campamento de refuxiados sobrevivindo co básico e grazas á caridade.

Marta ante o espello

Aínda que esta obra de teatro é un monólogo lémola en voz alta entre todos os membros do club, xa que serviu de reflexión posterior sobre enfermidades tan graves como a Bulimia e a Anorexia.


David Pérez Matanzas:

Este libro non me gustou nada porque trata un tema moi forte, porque a rapaza morre por esa obsesión ou enfermidade e quen máis sofre son as persoas que están ao seu arredor. Cando xa está morta reflexiona e pensa que quere volver atrás porque antes a súa vida e moito mellor.

Lino Peleteiro:

O libro gustoume pero é moi triste porque as persoas que teñen anorexia non se salvan, non se curan así como así. E acaban dando noxo de delgadas que poden chegar a ser.

Jonathan Rubia:

A min este libro non me gustou nada porque case non se podía entender nin saber certo o contido do libro. A min resultoume aburrido.

Andrea Mijares:

A min este libro non me gustou. É un rollo aínda que é moi realista porque a historia que conta pásalle a moitas rapazas como Marta que morren desa enfermidade.

Cierra los ojos

Desta volta fomos a Cierra los ojos con texto de Victoria Pérez Escrivá e ilustracións de Claudia Ranucci. Publicado por Thule.



Susana Lamas:

Este libro gustoume por dúas razóns: a primeira polo tema, xa que os nenos cegos necesitan máis apoio e cariño para contrarrestar a súa falta. A segunda, polo xeito de tratalo. Precisamos de dúas lecturas, a segunda ben máis atenta cá primeira, para darnos conta do que en realidade acontecía.

Daniel Álvarez:

O libro gustoume porque me pareceu interesante o xeito de ver as cousas un neno cego e un neno que non o é. É moi interesante que un neno que non ve utilice o tacto para captar todas as sensacións e acaben vendo máis ca nós.

Katia Gaiteiro:

Este libro pareceume moi triste porque conta como ve as cousas un neno cego e outro que non o é: ambas son diferentes, e o primeiro déixase guiar polo segundo.

Andrea Garrido:

Este libros gustoume máis ou menos, fala de dous irmáns, un deles está cego, o outro dille como son os obxectos que el maxina. É moi triste, aínda que sexa realista.

Juul

Outro álbum impactante: Juul. Sobre o bulliyng





Daniel Álvarez:

Non me gusta o libro porque uns nenos se meten con Juul pola súa aparencia ata o punto que a Juul se lle ocorre facer parvadas como, por exemplo, meter a lingua no enchufe para que non se rían del por tatexar. E penso que isto é algo esaxerado, que na realidade estas cousas non suceden.

Estefanía López Antelo:

Este libro paréceme realista polo feito de que os nenos poden ser moi malos pero non creo que cheguen a estes extremos, como o de arrincar cabezas. Creo que o que este libro nos quere dar a ver é o maltrato na escola ou bulliyng, e que se non se toma ningunha medida pode ir a máis.

Katia Gaiteiro Pichel:

Este libro paréceme bastante esaxerado polas cousas que di pero á vez moi real porque hoxe en día moitos nenos e non tan nenos seguen acosando a outros, por algún defecto físico, por seren moi listos ou simplemente porque lle dá a gana, non se dan conta do dano que poden ocasionar na vítima, ás veces tanto como para chegar a suicidarse. E se se dan conta, semella que non lles preocupa.

Andrea Garrido:

Non me gustou este álbum, paréceme unha historia moi esaxerada. Peron, en certo modo, estas situacións son verdadeiras, non tan esaxeradas, pero os nenos que sofren acoso tenden a facer moitas parvadas. Este libro ensina que todos somos iguais, carne e óso. Dá igual a cor, o primeiro é a educación, e que non hai que marxinar a ninguén.

O achado do castro

Que ben o pasamos lendo esta obra de teatro! O achado do castro é xa un clásico dentro da literatura galega e Manuel Núñez Singala converteuse grazas a ela nun referente. Seguramente é a obra máis representada e lida en toda a comunidade educativa galega, e segue vixente ano tras ano.

David Pérez Matanzas:

Gustoume porque é divertido, os personaxes din cousas moi graciosas. Encantaríame vela representada e ir máis ao teatro para ver este tipo de obras.

Lino Peleteiro:

Gustaríame interpretar algunha obra así de divertida aínda que cambiaría este final por algo máis gracioso. Gustáronme moito os personaxes dos ladróns.
Creo que asistir a unha representación teatral é como ver unha película en directo, pero non quero ver dramas!

Jonathan Rubia:

Gústame ler teatro porque cada un de nós representa un personaxe e porque expresa moi ben as emocións. Esta obra é moi divertida e usa expresións raras e palabras case antigas. Do mellor que teño lido!

David Macía:

Gústame moito esta obra, sobre todo Caleno, o personaxe que me tocou a min. Ademais, pasámolo moi ben léndoa e tentando interpretala. Sempre pensei que o teatro era moi aburrido e agora comezo a pensar que non o é. Encantaríame ver unha representación desta obra.

Javier Rodríguez:

Gústame o teatro cando é divertido, pero teño que recoñecer que teño pouca experiencia teatral como para xulgar. Esta obra estivo moi ben e rin moito con ela, gustaríame representala dentro duns anos.

La abuela necesita besitos

Dámoslle unha volta ao tema do Alzhéimer coa axuda deste álbum: "La abuela necesita besitos" publicado pola editorial Proteus:




Susana Lamas:

Este libro encantoume porque trata un tema ao que eu estiven moi ligada e porque conta peripecias que eu vivín. Sei do que fala en todo momento.

Daniel Álvarez:

O libro gustoume porque é bonito ver como os nenos coidan a súa avoa, xa que ela ten Alzhéimer. Porque hai que tentar que toda persoa que teña esa enfermidade se sinta máis a gusto, coidándoa e tendo paciencia cos seus esquecementos.

Katia Gaiteiro:
Gsutoume moitísimo porque é realista e fainos darnos conta de que debemos coidar ás persoas maiores que é cando elas máis necesitan de nós, da nosa axuda e do noso cariño.

Andrea Garrido:

Este álbum gustoume moitísimo porque ensínanos que hai que coidar aos avós e aos anciáns, porque xa traballaron abondo e agora necesitan descansar e sobre todo o que máis lles cómpre é cariño.

Estefanía López Antelo:

Este é un deses libros que creo que todo o mundo debería ler e tomar nota, tanto adultos coma nenos, xa que este libro reflicte a necesidade dos nosos maiores de cariño e de axuda, xa que co paso dos anos á vez de gañar engurras e experiencias tamén se gañan enfermidades tales como o


Susana Lamas:

Este libro encantoume porque trata un tema moi actual. Tamén me gusta porque trata dos sentimentos dunha nena refuxiada e eu non os coñecía.

Daniel Álvarez:

O libro gustoume porque é bonito ver como os nenos coidan a súa avoa, xa que ela ten

Katia Gaiteiro:

Gustoume porque hoxe en día iso pasa moitas veces e é moi duro ter que marchar do teu país e abandonar a túa casa e todas as túas cousas e non saber se vas volver algún día.

Andrea Garrido:

Non é un libro do meu gusto aínda que trata un tema real e actual no mundo árabe. Fálanos da inxustiza que supón marchar da propia casa e non poder facer unha vida normal.

Estefanía López Antelo:

Este é un deses libros que creo que todo o mundo debería ler e tomar nota, tanto adultos coma nenos, xa que este libro reflicte a necesidade dos nosos maiores de cariño e de axuda, xa que co paso dos anos, á vez de gañar engurras e experiencias tamén se gañan enfermidades tales como o Alzhéimer ou a Demencia Senil que provocan a incapacidade e requiren coidados constantes por parte de fillos ou outros familiares.

Sainetes

A primeira incursión teatral foi a de ler varios sainetes de José Cedena. Este autor ten os seus libros 5 Sainetes en buca de carcajadas e + Sainetes = Risa na editorial Éride.

Hoxe imos comentar dous sainetes: "O.G. T." e "El oculista de la vista".

David Pérez Matanzas:

"O.G. T." gustoume moito polos seus personaxes e porque é moi divertida, comezando polo propio título e os nomes de personaxes.
"El oculista de la vista": estivo moi ben porque mostra as confusións que poden chegar a existir por mor dunha persoa que fala e confunda todo, incluídos os que están ao seu carón.


Andrea Mijares:

"O.G. T.": Esta obra gustoume moito, é moi divertida porque os personaxes teñen nomes absurdos pero fan e din cousas moi simpáticas.
"El oculista de la vista": Non lle topei a graza a esta obra, penso que é batante absurda.

Jonathan Rubia:

A min gustoume máis "O.G. T." porque é máis divertida, pero as dúas estiveron moi ben. Se lésemos máis obras deste tipo eu sería moito máis lector.

Lino Peleteiro:

"O.G. T.": Esta obra gustoume moito porque dá moita risa e xogan cos nomes da xente.
"El oculista de la vista": Gustoume moito, é un estilo divertido do que se poden tirar moitas conclusións sobre as faladurías e os malos rollos.

Javier Rodríguez:

"O.G. T.": Encantoume o argumento e a orixinalidade da historia, así como o divertimento que supón a súa lectura. Non creo que sexa difícil de representar.
"El oculista de la vista": É unha historia moi boa e dá para cavilar moito para ver como se pode entender mal o que aparentemente é tan sinxelo.

David Macía:

"O.G. T.": Gustoume moito esta obra porque é moi divertida e fai moita graza. Os personaxes teñen nomes moi graciosos e o propio título xa o deixa adiviñar.
"El oculista de la vista": Tamén é moi graciosa, encántanme este tipo de obras, que ademais de seren moi graciosas permiten tirar algunhas conclusións do que alí se le.

El monstruo

Comezamos a traballar con álbums ilustrados cun grupo de catro alumnas e un alumno de 3º de Diversificación. Os primeiros álbums escollidos son álbums de calidade comprometidos, por traballar temas que nos levan máis alá. De feito, esta lectura levounos a ver "El bola".

Daniel Álvarez:

O libro non me gusta porque os nenos soñan cun monstro e lles berra e os maltrata, e supostamente é seu pai. E non me gusta porque isto ocorre na realidade máis do que pensamos e deberiamos facer algo para que o maltrato non exista.

Estefanía López Antelo:

Este libro paréceme pouco realista, xa que ver un monstro... pero á vez moi interesante porque os nenos refírenes ao pai cunha metáfora, é dicir, cando se refiren ao monstro en realidade refírense ao pai. O maltrato é máis común do que parece.

Katia Gaiteiro Pichel:

Creo que conta unha historia moi real porque en moitas familias os nenos ou as mulleres son maltratados polo seu pai ou polo seu home e non o denuncian porque teñen medo, e cando os nenos o intentan dicir, a algúns non lles fan caso porque pensan que todo é produto da súa imaxinación. Hoxe en día non se debe ter medo a denuncialo porque hai moita xente que pode axudar e non agardar a que ocorra unha desgraza.

Andrea Garrido:

O libro non me gusta porque trata unha historia moi triste aínda que aporta unha verdade, que hai moitos nenos maltratados polos pais ou outros familiares.

Cambio de rumbo

Este curso o noso club de lectura cambia por mor das circunstancias e como adaptación ao medio en que nos desenvolvemos: imos facer dous grupos, dous clubs, ambos para atender alumnado con dificultades, un grupo con quen comentaremos álbums ilustrados, e outro con que leremos obras de teatro, abrindo a posibilidade a unha representación final; este grupo xorde pola necesidade da lectura e como integración de persoas que veñen de fóra.
A ver que sae.

Mexillóns para cear

As opinións:


Carolina Gulías:

Non me gustou porque é moi extenso, complicado de ler e aburrido; prefiro outros tipos de libros ou de álbums ilustrados.


Guadalupe Barreiro:

Non me gustou tanto como os outros, porque faise un pouco longo con toda a historia do pai cando non volve e os problemas cos irmáns.

El príncipe de los enredos

As opinións das lectoras:


Carolina Gulías:

Gustoume moito porque trata do egoísmo dun corvo que se extrapola á nosa sociedade: a malediciencia que tanto dano pode provocar.
Foi un dos meus álbums preferidos.


Guadalupe Barreiro:

Foi un dos libros que máis me gustou porque trata de ensinar que sempre hai alguén que se está metendo no medio co fin de empeorar as cousas. O exemplo do corvo é moi bo porque pola súa culpa fixo secar a árbore

Nós tamén plantamos árbores

O mes de marzo adicámolo aos Dereitos da Natureza, polo que o libro escollido foi O home que plantaba árbores de Jean Giono.

Guadalupe Barreiro, sobre o libro:

Trata dun home que vai polo deserto e no medio deste encontra unha casa: é a casa dun home que vive só co seu gando. O home ofrécelle auga e refuxio ao viaxeiro e queda alí durante un tempo. Cando o viaxeiro se dá conta de que o home está a plantar landras no deserto, faille moitas preguntas. Ao longo de moitos anos, o home seguiu plantando árbores ata que, xa moi maior, ve o seu froito: un terreo cheo de árbores no deserto. Agora estas árbores están protexidas, aínda que ninguén sabe quen as plantou.
O libro gustoume moito porque vese reflectida a esperanza do home e o cariño co que fai as cousas.

A Carolina Gulías tamén lle gustou o libro polo de cariño á natureza que este transmite.

Con "A caixa de cartón"

En febreiro falamos de inmigración. E o álbum que nos serviu para debater sobre este tema foi A caixa de cartón.

Isto é o que opina Nerea García Vázquez sobre este libro:

É un libro triste que está baseado na realidade: a xente que todo o temos rímonos dos que pouco teñen. Neste caso, unha xente que sobreviviu a unha tempestade no mar, con caixas de cartón como casas, dannos unha lección de vida. Como gardar os recordos nunha caixa de cartón.

Guadalupe Barreiro di que este foi un dos libros que máis lle gustou, xa que relata unha historia de tristura pero aínda así cabe a esperanza e a ledicia.

Carolina Gulías volve a redundar na tristura do relato.

Analizando o nazismo

No mes de xaneiro comezamos a quenda dos álbums ilustrados.

O primeiro libro escollido foi Fume para falar da Segunda Guerra Mundial, xunto con "A historia de Erika".

Nerea García Vázquez opina de "Fume":

Esta historia tamén é triste e real. Baséase na Segunda Guerra Mundial, na que secuestraron a moitas familias xudías e xitanas e as meteron en campos de concentración. Neste horrible lugar fanse dous nenos amigos, que acabarán morrendo, tal como sucede na realidade, na cámara de gas.

Guadalupe Barreiro cre que o libro reflicte moi bena dor das guerras e das separacións familiares.

Carolina Gulías cre que o libro serve para achegar máis o coñecemento da Segunda Guerra Mundial e como o pasaban as familias.

Respecto á "A historia de Erika", Guadalupe di que o principio é triste pero que lle gustou porque Erika conta orgullosa a proeza dos seus pais por salvala, por iso cre que no ceo as estrelas son a imaxe da valentía dos seus pais. Porén, a Carolina, o libro non lle gustou.

Arredor de "Tristes Armas"

A reunión do mes de decembro foi moi especial, xa que xuntamos os dous clubs de lectura, comemos na biblioteca a comida de nadal e falamos de Tristes Armas. Un libro que nos levou a falar da Guerra Civil, da separación dos pais, da fraternidade, de sentimentos... Tivo moito éxito entre o alumnado, que unha vez máis opinou que remataba "mal".

Carolina Gulías opina que o libro é moi triste pola temática en si, pola separación das nenas e dos pais.

Guadalupe Barreiro di que o libro non lle gustou tanto coma outros porque prefería que o final fose mellor.
Carolina Gulías está de acordo con Guadalupe.