El príncipe de los enredos

As opinións das lectoras:


Carolina Gulías:

Gustoume moito porque trata do egoísmo dun corvo que se extrapola á nosa sociedade: a malediciencia que tanto dano pode provocar.
Foi un dos meus álbums preferidos.


Guadalupe Barreiro:

Foi un dos libros que máis me gustou porque trata de ensinar que sempre hai alguén que se está metendo no medio co fin de empeorar as cousas. O exemplo do corvo é moi bo porque pola súa culpa fixo secar a árbore

Nós tamén plantamos árbores

O mes de marzo adicámolo aos Dereitos da Natureza, polo que o libro escollido foi O home que plantaba árbores de Jean Giono.

Guadalupe Barreiro, sobre o libro:

Trata dun home que vai polo deserto e no medio deste encontra unha casa: é a casa dun home que vive só co seu gando. O home ofrécelle auga e refuxio ao viaxeiro e queda alí durante un tempo. Cando o viaxeiro se dá conta de que o home está a plantar landras no deserto, faille moitas preguntas. Ao longo de moitos anos, o home seguiu plantando árbores ata que, xa moi maior, ve o seu froito: un terreo cheo de árbores no deserto. Agora estas árbores están protexidas, aínda que ninguén sabe quen as plantou.
O libro gustoume moito porque vese reflectida a esperanza do home e o cariño co que fai as cousas.

A Carolina Gulías tamén lle gustou o libro polo de cariño á natureza que este transmite.

Con "A caixa de cartón"

En febreiro falamos de inmigración. E o álbum que nos serviu para debater sobre este tema foi A caixa de cartón.

Isto é o que opina Nerea García Vázquez sobre este libro:

É un libro triste que está baseado na realidade: a xente que todo o temos rímonos dos que pouco teñen. Neste caso, unha xente que sobreviviu a unha tempestade no mar, con caixas de cartón como casas, dannos unha lección de vida. Como gardar os recordos nunha caixa de cartón.

Guadalupe Barreiro di que este foi un dos libros que máis lle gustou, xa que relata unha historia de tristura pero aínda así cabe a esperanza e a ledicia.

Carolina Gulías volve a redundar na tristura do relato.

Analizando o nazismo

No mes de xaneiro comezamos a quenda dos álbums ilustrados.

O primeiro libro escollido foi Fume para falar da Segunda Guerra Mundial, xunto con "A historia de Erika".

Nerea García Vázquez opina de "Fume":

Esta historia tamén é triste e real. Baséase na Segunda Guerra Mundial, na que secuestraron a moitas familias xudías e xitanas e as meteron en campos de concentración. Neste horrible lugar fanse dous nenos amigos, que acabarán morrendo, tal como sucede na realidade, na cámara de gas.

Guadalupe Barreiro cre que o libro reflicte moi bena dor das guerras e das separacións familiares.

Carolina Gulías cre que o libro serve para achegar máis o coñecemento da Segunda Guerra Mundial e como o pasaban as familias.

Respecto á "A historia de Erika", Guadalupe di que o principio é triste pero que lle gustou porque Erika conta orgullosa a proeza dos seus pais por salvala, por iso cre que no ceo as estrelas son a imaxe da valentía dos seus pais. Porén, a Carolina, o libro non lle gustou.

Arredor de "Tristes Armas"

A reunión do mes de decembro foi moi especial, xa que xuntamos os dous clubs de lectura, comemos na biblioteca a comida de nadal e falamos de Tristes Armas. Un libro que nos levou a falar da Guerra Civil, da separación dos pais, da fraternidade, de sentimentos... Tivo moito éxito entre o alumnado, que unha vez máis opinou que remataba "mal".

Carolina Gulías opina que o libro é moi triste pola temática en si, pola separación das nenas e dos pais.

Guadalupe Barreiro di que o libro non lle gustou tanto coma outros porque prefería que o final fose mellor.
Carolina Gulías está de acordo con Guadalupe.

Arredor de "A piragua"

O martes 23 xuntámonos co club de lectura de 2º ciclo para falarmos de "A piragua", obra de teatro de Cándido Pazó editada por Laiovento.
O libro seica lles encantou, algo que intuiamos porque é, realmente, unha pequena obra mestra. Mágoa non ter a obra de teatro gravada para pórlles o vídeo. Eu, que tiven a sorte de vela representada en Ribadavia o verán pasado, fiquei namorada da obra.
E é que non podiamos ter mellor elección para este mes, e máis para estas datas, que esta obra que aborda o tema da violencia de xénero dun xeito tan descarnado e brutal. Con saltos no tempo e cun atmosfera diferente, semella que en lugar de estarmos lendo unha obra de teatro estivésemos lendo unha novela ben artellada onde cada frase é insustituíble.

A piragua

Comentario de Sarai López:

É un libro moi fácil de ler por ser unha obra de teatro. Gustoume moito porque conta a historia con certo sentido do humor e ao mesmo tempo trata un tema moi importante na nosa sociedade, como é a violencia machista ou a violencia contra a muller.
Tamén me gustou porque mete un teatro dentro doutro, é dicir, hai tres persoas que son actores e actrices, ou cando menos desexan selo; mestura dous tempos diferentes e ten espazo para unha historia de amor.
Un libro moi completo.


Comentario de Carmen Campos:

Pareceume un libro que expresaba moi ben o que é a violencia de xénero, e ademais explícao dun xeito amento. É un libro moi sinxelo de ler e recoméndollo a todo o mundo.

A casiña azul

Nerea García Vázquez opina deste libro:

Este libro gustoume porque dalgún modo fala de casos reais. O maltrato e a violencia de xénero son dous dos problemas máis frecuentes na sociedade española que se poderían evitar.
Eu como muller non entendo a reacción por parte dos homes pero tampouco entendo por que a muller non reacciona.
Quizais se as leis foran máis estritas e duras, o número de mulleres asasinadas, 62 no que levamos de ano 2010, reduciría considerablemente.
Tamén estaría ben que unha muller maltratada escribise un libro para demostrar o inferno no que viven.

Guadalupe Barreiro di:

Gustoume o libro porque reflicte a vida dunha nena e os continuos malos tratos do pai, e ao mesmo tempo gustoume a parte de misterio da casa que cambia de cor polas noites.
O que me pareceu moi ben foi que lle quitaran a custodia da rapaza ao pai, xa que non a merecía.

Carolina Gulías afirma:

Pareceume ben que lle quitasen a custodia da nena ao pai. Non merece o cariño da filla.

Arredor de "A casiña azul"

O martes día 16 deste mes xuntámonos por primeira vez co club de lectura de 1º ciclo para falarmos arredor de "A casiña azul", escrito por Sandra Comino e publicado pola editorial Galaxia. O libro xira arredor da violencia exercida sobre unha nena por parte do seu pai, o medo, a mentira, a vergoña. De todo isto falamos este día onde as nenas de 2º de ESO por primeira vez se xuntaban arredor dun libro para esmiuzalo e tirar as aportacións que cadaquén tiña dentro de si.
O libro foi escollido este mes por precisamente tratar o tema da violencia de xénero.
Seica lles gustou moito, un acerto de primeiras sempre é propicio!

Comezamos

Unha nova andaina para este noso club de lectura que semella "itinerante" estes últimos anos. Con novas lecturas, con novo alumnado, con novas enerxías, botamos a andar este curso en Forcarei con 3 clubs diferentes: un de primeiro ciclo da ESO e un de segundo ciclo; ademais, tentaremos levar un de lectura en voz alta para alumnado específico e onde explotaremos, sobre todo, o álbum ilustrado.

Xa que o mes de novembro é o mes sinalado como "Contra a violencia contra a muller", os libros iniciais xiran arredor deste tema:

"A casiña azul"

"A piragua"

Con María Reimóndez

A última reunión do club foi tan especial que marchamos de excursión a Vigo. Nun día totalmente esgotador e caloroso, coñeciomos a María Reimóndez, de que leramos O Club da calceta, e con ela falamos, cansos, de mulleres e homes, de machismo, de diferenzas sociais, de ONGs, da vida...
Sabiamos que María estaba facéndonos un grande favor por nos atender, posto que xa cansara de falar deste libro, polo que lle estamos dobremente agradecidas.
E tamén, como non, agradecidas a Beni por nos prestar a súa biblio e por agasallarnos coa súa presenza. Quizais noutra ocasión poidamos xuntar ambos clubs de lectura.

Ronseis de lectura V

Falar de Circe e falar de feminismo, de muller.

- Agustín Fernández Paz: As flores radiactivas. / . Rapazas. Xerais
- Fina Casalderrey: A lagoa das nenas mudas. Xerais
- María Reimóndez: Usha. Xerais
- Mª Xosé Queizán; O segredo da pedra figueira. Xerais
- Marilar Aleixandre: A expedición do Pacífico. Xerais
- Xosé A. Neira Cruz: Valdemuller. SM
- Fran Alonso: Cartas de amor. Xerais
- Xavier López: Destrucción. Xerais
- Begoña Paz: A ferida. Xerais
- Amelie Nothomb: Un nome de diccionario. Galaxia
- Lupe Gómez: Fisteus era un mundo. A Nosa Terra
- Medos Romero: O pozo da ferida. Deputación da Coruña
- Asne Seierstad: El librero de Kabul. Maeva
- Teresa Moure: As palabras das fillas de Eva. Galaxia
- Lisa See: El abanico de seda. Salamandra
- Pearl S. Buck: Viento del este, viento del oeste. Plaza & Janés
- Dulce Chacón: La voz dormida. Santillana
- Laura Restrepo: Delirio. Punto de lectura

Con Begoña Caamaño

Foi unha mágoa non dispor de máis tempo para falar con Begoña. Ao coñecela causounos unha gratísima impresión e logo, na conversa, resultou unha muller moi interesante e con moitas cousas que contar. Falounos das súas inquedanzas relacionadas coa muller e co feminismo, do seu gusto polos clásicos e a súa indagación na parte máis humana que se agocha tras os mitos e que nolos achega ata o punto de poder identificarnos con eles...
Quedaron no tinteiro as súas experiencias en África (especialmente a súa colaboración coas mulleres de Mozambique), o seu traballo na radio relacionado coa nosa cultura e tantas outras cousas que non tivese gustado comentar con ela.
Agardamos contar con ela noutra ocasión para seguir falando de todo un pouco, por exemplo, desa nova novela que, segundo nos dixo, xa ten entre mans e que estamos desexando ler.

"Un(ha) artista nunca é pobre"

O noso querido Agustín segue a mandarnos información sobre o que lle pedimos: a súa música, o seu cine... Arestora dinos:

Velaquí a secuencia magnífica e inesquecible de El festín de Babette, aquela en que Stéphane Audran, despois de gastar ata o derradeiro franco na cea memorable que lles deu aos velliños da aldea danesa, pronuncia a frase que lle dá sentido a toda a película: "Unha artista nunca é pobre". Marabillosa!

Moitas grazas Agustín. Grazas por lembrarte de nós; que saibas que sempre te levaremos no noso corazón lector.

Con Agustín Fernández Paz

Que gran invento a videoconferencia! É certo que, en ocasións, a comunicación pode resultar algo fría, pero non é o caso cando o interlocutor é Agustín Fernández Paz. A súa cercana amabilidade, a súa sinxeleza e a humanidade que trascende fixeron sentilo moi próximo, coma se estivese entre nós. Con Agustín, definitivament, non hai Valados.
Agustín falounos do seu proceso literario (amosounos a súa libreta de "primeiro borrador"), de cantas correccións ten que facer un escritor, de cales son os seus autores preferidos (Paul Auster en primeira liña), de cine, de música...
Cando unha alumna lle preguntou: "se existise a reencarnación, volverías a ser escritor?", el respondeu que estaría ben ter nacido en Liverpool nos anos 60 e tocar a batería nun destes grupos:

Afirmou que para ser bo escritor cómpre primeiro ser un bo lector e ver moito cine, algo que el fai cada día. Entre as súas películas, destacou "París-Texas", aínda que nos vai mandar un listado de recomendacións para as rapazas e os rapaces do club. Unha mostra clara do seu sentido do humor foi cando nos comentou que lle encantara o anuncio da camiseta que veu no noso blogue o día anterior.
Voou o tempo entre as súas mans, malia a distancia demostrou que a calidez humana é inherente ao individuo estea onde estea, e deixounos a todos e a todas completamente "colgados" del.
Moitas grazas, Agustín, por todo!